ระหว่างทางกลับจากโรงอาหารไปสภานักเรียน ฉือหยู่ไม่พูดอะไรสักคำ
เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าเฉียวอิ่งจะปฏิเสธคำเชิญของตัวเองเพื่อเฉิงชิงเหย่
การให้เธอมากับตัวเองที่สภานักเรียนเพื่อทำงานมันก็ดูน่าเบื่อหน่ายไปหน่อยจริงๆ
แต่ก่อนหน้านี้ นี่เป็นโอกาสที่เฉียวอิ่งเฝ้ารอ
ความเงียบของฉือหยู่ทำให้หลินซวนซวนที่เดินตามหลังเขาอารมณ์ไม่ดีตามไปด้วย
ผ่านมาสามวันแล้ว ความรู้สึกดีๆ ที่ฉือหยู่กับเฉิงชิงเหย่มีต่อเธอก็ไม่เพิ่มขึ้นอีก
ตอนนี้เธอเริ่มร้อนใจ
ถ้าทำภารกิจไม่สำเร็จ เธอก็จะไม่ได้รับรางวัลจากระบบ
ค่าความน่าดึงดูด เงินทอง และผลการเรียน ล้วนเป็นสิ่งสำคัญที่จะใช้พิชิตเหล่าพระเอกในอนาคต
ทั้งหมดก็เพราะเฉียวอิ่งนังตัวร้ายนี่แหละ ที่จงใจเลือกเฉิงชิงเหย่ซึ่งเป็นพระเอกที่ไร้เดียงสาแบบนี้มาล่อ
แล้วเฉิงชิงเหย่ก็ไปกระตุ้นความอยากเอาชนะในฐานะผู้ชายของฉือหยู่
เลยทำให้เขาวนเวียนอยู่กับเฉียวอิ่ง
...
ไม่เป็นไร ต่อไปแค่กระดิกนิ้วเฉิงชิงเหย่ก็จะกลับมาเอง
แต่ถ้าฉือหยู่เกิดหันไปเข้าข้างเฉียวอิ่งเพราะถูกยั่วยุ หลินซวนซวนคงยากที่จะเพิ่มความรู้สึกดีๆ ได้อีก
เพราะฉือหยู่นั้นมีนิสัยซับซ้อนกว่าเฉิงชิงเหย่มาก
หลินซวนซวนตัดสินใจทันทีว่าต้องดึงฉือหยู่ไว้ให้ได้ก่อน
“คุณฉือหยู่ยังคิดเรื่องเมื่อกี้อีกเหรอ?”
หลินซวนซวนเอามือไพล่หลัง เดินเฉียงไปด้านข้าง
ฉือหยู่เหลือบมองหัวน้อยๆ ที่โผล่เข้ามาใกล้ แล้วตอบอย่างไม่ใส่ใจ “ไม่มี”
“พูดอย่างนั้นไม่ได้นะคะ” หลินซวนซวนยิ้มตาหยี แต่เป็นรอยยิ้มที่ดูไม่มีความสุขอย่างเห็นได้ชัด
ฉือหยู่รู้สึกไม่พอใจเล็กน้อย “นี่ไม่ใช่เรื่องที่เธอควรยุ่ง”
เขายอมรับว่ามีความรู้สึกดีๆ กับหลินซวนซวนอยู่บ้าง แต่ก็ไม่คิดว่าหลินซวนซวนจะล้ำเส้นได้ไม่รู้จักจบ