ในโรงรถ ฉือจิ้งถังคว้าคอเสื้อด้านหลังของเฉียวอิ่งไว้ได้ทัน
“ยังจะหนีอยู่อีกเหรอ? ซ่อนอะไรไว้ในท้องเนี่ย?”
เด็กผู้หญิงคนเมื่อกี้เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่เพื่อนของเฉียวอิ่ง
เฉียวอิ่งยิ้มอย่างลึกลับ: “ไม่ต้องยุ่ง นี้คือเส้นทางที่ทายาทตระกูลเฉียวต้องผ่าน”
พูดจบ ก็หมุนตัวหลุดจากการจับของฉือจิ้งถังแล้ววิ่งหนีไป
เฉียวจิงเยว่นั่งรออยู่ที่บ้าน ได้ยินเสียงเปิดประตูที่โถงทางเข้า
วางคอมพิวเตอร์ในมือลง แล้วเดินไป
เฉียวอิ่งเปลี่ยนรองเท้าแตะเสร็จอย่างรวดเร็ว เงยหน้าขึ้นก็เห็นเฉียวจิงเยว่สวมเสื้อโค้ทถักนิตติ้งสีน้ำตาลยาวพิงอยู่ที่ผนัง
เธอพุ่งเข้าไปจูบปลายลม
“ช้าลงหน่อย เดี๋ยวก็ล้ม”
ตัวของเฉียวจิงเยว่มีกลิ่นหอมละมุน เฉียวอิ่งสูดหายใจเข้าลึก ๆ หนึ่งครั้ง
“ได้ครับคุณแม่ ฉันขึ้นไปทำการบ้านบนห้องแล้วนะ”
พูดจบก็วิ่งพรวดเข้าไปในคฤหาสน์อย่างรวดเร็ว
ฉือจิ้งถังที่เดินตามหลังเธอเข้ามา ก็ก้าวเข้าไปในบ้านตามติด ๆ มองแผ่นหลังของเฉียวอิ่งแล้วยิ้มอย่างจนใจ พูดอะไรไม่ออก
จากนั้นก็สบตากับดวงตาหมาจิ้งจอกคู่นั้นของเฉียวจิงเยว่ ชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วรอยยิ้มก็ผุดขึ้นบนใบหน้า
“พี่สาว ขับรถเหนื่อยจังเลย~”
เฉียวจิงเยว่ใช้ปลายนิ้วจี้ที่หน้าผากของเขา หยุดการจูบที่เข้ามาใกล้
“ใครใช้ให้เธอรับไปแทนล่ะ?”
ฉือจิ้งถังจับมือเธอไว้ เอาหน้าซุกที่ฝ่ามือแล้วถูไปมา
“ผมก็เป็นห่วงพี่สาวไง พี่สาวให้รางวัลผมหน่อยได้ไหม?”
มือของเฉียวจิงเยว่ตบเบา ๆ
ฉือจิ้งถังยิ้มอย่างเข้าใจ
มื้อเย็นฉือจิ้งถังทำอาหารเสฉวนไว้เต็มโต๊ะ
เฉียวอิ่งกินจนร้อนไปทั้งตัว สุดท้ายต้องจัดการข้าวอีกสองถ้วยใหญ่ และดื่มน้ำผลไม้ในแก้วจนหมด