รถบูแกตตี้จอดที่หน้าโรงเรียน ฉือจิ้งถังหยิบกล่องข้าวสองชั้นแบบเก็บความร้อนจากเบาะหลังแล้วยัดใส่มือเฉียวอิ่ง
ซองหนังสีขาวลายเสือดาวแวววาวพร้อมโลโก้ขนาดใหญ่
"กินอันนี้ตอนกลางวัน ข้างนอกไม่สะอาด"
เฉียวอิ่งนิ่งไปหนึ่งวินาที พูดถามอย่างสุภาพว่า "คุณคิดว่ามันเข้ากับฉันวันนี้ไหม"
เสื้อถักสีเหลืองอ่อนทับเสื้อเชิ้ตสีขาว ใต้กระโปรงสั้นเป็นถุงเท้ายาวสีเบจและรองเท้าหนังสีน้ำตาลอ่อน
หญิงสาวเหมือนดอกกุหลาบหนามสีเหลืองสดใสในฤดูใบไม้ผลิ
ฉือจิ้งถังไม่สนใจเธอ ยัดกล่องข้าวใส่มือเธอแล้วผลักทั้งคนทั้งกล่องออกจากประตูรถ
เฉียวอิ่งยืนอยู่กลางสายลมด้วยความมึนงง นักเรียนที่เดินผ่านต่างหันมามองเป็นระยะ
เธอฝืนทนซ่อนกล่องข้าวไว้ข้างหลัง
"ยัยเทพ—! วันนี้เปลี่ยนรถเหรอ"
"!"
พร้อมกับเสียงทักทายอย่างร่าเริง ซูอวิ๋นอวิ๋นเดินมาอยู่ข้างๆ เฉียวอิ่งตอนไหนไม่รู้
เฉียวอิ่งหันไปมอง แววตาวาววับด้วยความชื่นชมเล็กน้อย
ซูอวิ๋นอวิ๋นเปลี่ยนจากผมเปียสีดำหม่นหมองเป็นผมลอนสไตล์ลูกแพร์ ดวงตากลมโตโค้งเป็นพระจันทร์เสี้ยว ดูสดใสและอ่อนโยน
เฉียวอิ่งหยุดไปครู่หนึ่ง แล้วชมว่า "สวยมาก"
ซูอวิ๋นอวิ๋นตะลึงไปครู่หนึ่ง ก่อนจะรู้ว่าเฉียวอิ่งพูดถึงเธอ ใบหน้าแดงเรื่อ
"อิอิ ตามคำแนะนำที่ยัยเทพเคยให้ไว้ ดูเหมือนจะสำเร็จ ไม่ต้องให้ยัยเทพสอนพิเศษแล้ว"
เฉียวอิ่งถามอย่างสงสัย "ทำไมเธอเรียกฉันว่ายัยเทพล่ะ"
ซูอวิ๋นอวิ๋นพูดตรงๆ "เพราะเธอดังมาก"
เฉียวอิ่งหัวเราะออกมา ทั้งสองเดินเคียงข้างเข้าโรงเรียน แต่กลับพบว่านักเรียนข้างหน้าค่อยๆ ต่อแถวยาวสองแถวกลางลาน
สมาชิกชมรมวินัยกับสภานักเรียนยืนอยู่คนละฝั่ง กำลังตรวจเครื่องแบบและป้ายชื่อของนักเรียน
เฉียวอิ่งนึกขึ้นได้ ทุกวันจันทร์สถาบันลี่ไห่จะตรวจเครื่องแต่งกาย เพราะตอนเช้าจะมีพิธีเชิญธงชาติ
เฉียวอิ่งกับซูอวิ๋นอวิ๋นยืนต่อแถวตามปกติ แถวค่อยๆ ขยับไปข้างหน้า จู่ๆ เฉียวอิ่งก็นึกถึงของในกระเป๋า