คฤหาสน์ตระกูลฉือ
ฉือหยู่นั่งอยู่ในห้องของตัวเอง สายตาคมกริบหลังเลนส์แว่นตาจับจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์ กำลังตั้งใจเตรียมการแข่งขันเดือนหน้าอย่างจริงจัง
“ก๊อก ก๊อก ก๊อก—”
เสียงแม่บ้านดังมาจากด้านนอก: “คุณนายเรียกให้คุณไปที่ห้องหนังสือค่ะ”
ปลายนิ้วของฉือหยู่หยุดชะงักที่ขอบคีย์บอร์ด ก่อนจะลุกขึ้นปิดฝาโน้ตบุ๊ก
ในห้องหนังสือ พ่อของฉือหยู่นั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่บนเก้าอี้หนัง พอเห็นฉือหยู่เดินเข้ามา สีหน้าก็มืดลงทันที
“รู้ไหมว่าพ่อเรียกมาทำไม?”
ฉือหยู่เดินไปนั่งลงบนโซฟาฝั่งตรงข้ามโต๊ะทำงาน ถามกลับด้วยน้ำเสียงไม่ใส่ใจนัก: “จะมีอะไรอีกล่ะ?”
ก็เรื่องหมั้นหมายกับเฉียวอิ่งอีกนั่นแหละ
ตั้งแต่เด็กถูกพร่ำสอนสั่งเสีย ให้ต้องทำให้เฉียวอิ่งชอบให้ได้
ราวกับว่าลูกชายตระกูลฉืออย่างเขาเป็นทาสที่ถูกสร้างมาเพื่อเฉียวอิ่งโดยเฉพาะ
พ่อของฉือหยู่โยนหนังสือพิมพ์ลงบนโต๊ะ
“ฮึ รู้ก็ดีแล้ว”
“พิธีบรรลุนิติภาวะของทายาทตระกูลเฉียวเหลืออีกแค่ครึ่งปี ตระกูลเฉียวจนถึงตอนนี้ยังไม่มาพูดเรื่องหมั้นหมายกับฉันเลย”
“ถึงตอนนั้นถ้าเธอเลือกไอ้โง่บ้านเฉิง ดูหน้านายสิว่าจะอายแค่ไหน!”
ฉือหยู่ดูแคลนอยู่ในใจ: “ท่านคิดมากไปหรือเปล่า?”
พ่อของฉือหยู่หัวเราะเย็นชา: “อย่าบอกว่าไม่เตือนนะ เอาอย่างนี้ไม่ใส่ใจ พอถึงวันนั้นจริง ๆ ก็ไปเป็นมือที่สามให้ผู้หญิงตระกูลเฉียวเหมือนลุงนายนั่นแหละ!”
ฉือหยู่รู้สึกเหมือนถูกดูถูกอย่างใหญ่หลวง พลันลุกขึ้นยืนกำหมัดแน่น
“อย่าเอากั๊นไปเทียบกับไอ้คนทรยศนั่น!”
ลุงแท้ ๆ ของเขาอย่างฉือจิ้งถังอยู่ข้างกายเฉียวจิงเยว่มานานหลายปี ไม่เคยเอาทรัพยากรกลับมาที่ตระกูลฉือแม้แต่นิดเดียว ไม่อย่างนั้นตระกูลฉือก็คงไม่ต้องส่งฉือหยู่ไปเป็นหมาให้เฉียวอิ่งหรอก