เฉียวอิ่งแอบคิดว่าตอนที่แล้วเธอโดนกลิ่นเปรี้ยวทำเอาจมูกจี๊ดต่างหากล่ะ
จงซู่ไป๋ชอบใส่เครื่องปรุงรสเปรี้ยวเวลาทำอาหาร
ก็ไม่ได้แย่อะไร
พอเฉียวอิ่งกินจนชิน กลับรู้สึกมีรสชาติที่แปลกใหม่ในปาก
จงซู่ไป๋นั่งลงข้าง ๆ เธอบนกล่องกระดาษ
พอเห็นเฉียวอิ่งกินคำโต ๆ เขาก็เผลอใช้นิ้วถูกันเบา ๆ
"...อร่อยไหม?" เขาถาม
เฉียวอิ่งเงยหน้าขึ้นจากจานที่ใหญ่กว่าใบหน้าเธอ มองไปทางเขา
สีหน้าของจงซู่ไป๋เผยความเก้ๆ กังๆ เป็นครั้งแรก แล้วก็หลบสายตาเธอไป
"ฉันเพิ่งเคยทำอาหารให้คนอื่นกินเป็นครั้งแรก"
เขาพูดเสริม
เฉียวอิ่งพยักหน้า: "ยังไงก็ต้องมีครั้งแรก..."
"?"
จงซู่ไป๋รู้สึกว่าประโยคนั้นฟังดูแปลก ๆ
เฉียวอิ่งกลัวว่าจงซู่ไป๋จะคิดว่าฝีมือเขาทำอาหารไม่อร่อย แล้วการพูดแบบนั้นของเธอคือการให้กำลังใจ
เธอเลยทำหน้าตาจริงจังเกินจริงแล้วพูดว่า: "อร่อยสุด ๆ ไปเลย"
สายตาของจงซู่ไป๋จ้องใบหน้าน้อย ๆ ที่ไม่แคร์ภาพลักษณ์นั้นอยู่สองสามวินาที
มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย: "หนูน้อยขี้โกหก"
เฉียวอิ่ง: "ไม่อร่อย"
มุมปากของเขาหุบลง
เฉียวอิ่งสังเกตสีหน้าจงซู่ไป๋ แล้วก็ขำจนตัวงอ: "คราวนี้แหละถึงเป็นคนโกหกตัวจริง"
จงซู่ไป๋โดนหญิงสาวแกล้ง แต่กลับไม่โกรธแม้แต่น้อย
กลับทำได้แค่ส่ายหน้ากับความเวทนา แล้วดึงทิชชู่จากกล่องข้าง ๆ มาช่วยเช็ดคราบซอสที่มุมปากให้เธอ
เฉียวอิ่งรำคาญการเคลื่อนไหวช้า ๆ ระแวงระวังของเขาที่มาขัดขวางความเร็วในการกินข้าวของเธอ
เธอเลยยื่นริมฝีปากเข้าไปหามือเขา ถูเบา ๆ หนึ่งที แล้วก็หันกลับไปกินข้าวต่อ
นิ้วของจงซู่ไป๋ชะงักไปครู่หนึ่ง