นายหน้าชายอยากปิดดีลนี้ให้ได้มากกว่าใคร
ค่าคอมมิชชันของนายหน้าเป็นสามในสิบของค่าเช่า
ไม่มีใครรู้ว่าเขาต้องยอมอะไรให้ผู้จัดการชายไปเท่าไหร่
เขารีบออกโรงช่วยประคองสถานการณ์: "ล้อเล่นกันน่ะ ล้อเล่นเฉยๆ อย่าถือสาเลย"
ผู้จัดการชายกลั้นความหงุดหงิดไว้ ดึงแขนเสื้อแล้วนั่งไขว่ห้าง
ไม่คิดว่าเฉียวอิ่งจะพูดจาแข็งกร้าวได้ทุกคำหนักแน่นจริงๆ
นายหน้าชายเปลี่ยนจากเมื่อกี้ที่เข้าขากับผู้จัดการชาย กลายเป็นสีหน้าประจบประแจง
เขาดันเอกสารรายการห้องชุดกองหนึ่งบนโต๊ะไปให้
"คุณเฉียว ลองดูนะครับ ตามที่คุณต้องการ ล้วนเป็นอพาร์ตเมนต์พรีเมียม ราคาอยู่ที่สองหมื่นต้นๆ"
สองหมื่นบาท เช่าเขตที่อยู่อาศัยระดับกลาง-สูงทางใต้เมืองได้ โดยทั่วไปจะไม่มีจุดบกพร่องหรือข้อด้อยอะไร
เฉียวอิ่งหยิบรูปขึ้นมาคัดเลือก เกือบทั้งหมดเป็นห้องที่โล่งโปร่งทั้งเหนือใต้น้ำ อากาศถ่ายเท แสงสว่างดี และยังมีห้องเพนต์เฮาส์แนวอินฟลูเอนเซอร์อีกหลายห้อง
เธอเจออพาร์ตเมนต์ที่ตกแต่งสไตล์ครีมมี่ ดูอบอุ่นและเยียวยาจิตใจ
ทำเลอยู่ติดกับรถไฟฟ้าสาย 3
นายหน้าชายรีบเสริม: "คุณเฉียวมีสายตาดีมากครับ ห้องนี้เข้าอยู่ได้เลย แต่ราคาจะสูงหน่อย สองหมื่นสาม"
เฉียวอิ่งไม่ใช่คนแบบที่ชอบเสียเวลากับโรคเลือกไม่ถูก
ถึงแม้ห้องที่เหลือจะยังมีสไตล์ยุโรปเขียวสดใส สีมารองคาป้ายสีๆ อีกหลายแบบ แต่เธอก็แค่รีบเลือกห้องที่เข้ากับตัวเองได้มากที่สุดห้องหนึ่ง
"ตกลง" เฉียวอิ่งตัดสินใจทันที
นายหน้าชายดีใจจนรีบเปิดกระเป๋าหาเอกสาร
เฉียวอิ่งวางแขนบนโต๊ะ พูดช้าๆ: "ฉันจะเซ็นกับเธอคนเดียว"
จระเข้อสังหาฯ ถูกพูดถึง ถึงกับนั่งตัวตรงทันที: "ฉัน... ฉันเหรอ?"