จงซู่ไป๋คนนี้ฉลาดแกมโกงจริงๆ
รู้สึกว่าเขาเป็นประเภทแกล้งทำเป็นพนักงานที่ถูกกีดกัน ยืนได้แค่ข้างประตูคอยเปิดประตูให้ลูกค้า
แต่ลูกค้ามีมือ ก็ถือโอกาสทักทายเฉียวอิ่งที่อยู่ตรงข้าม
เฉิงชิงเหย่มองเห็น เดินไปเตือน
"แนะนำว่าเลิกคิดเล่นๆ เฉียวอิ่งไม่ชอบคนจนแบบเธอหรอก"
"......" จงซู่ไป๋
ไม่แสดงปฏิกิริยาใดๆ
ฉีซื่อคนนี้เหลวไหลสุดๆ
รู้สึกว่าเขาเป็นประเภทแกล้งทำเป็นยุ่งมาก แต่จริงๆ แล้วเลือกทำงานเบาที่สุดเท่านั้น
เห็นลูกค้าหญิงก็เข้าไปจีบ แกล้งทำเป็นคนเนื้อหอม อยากเรียกความสนใจจากเฉียวอิ่ง
เฉิงชิงเหย่มองเห็น เดินไปเยาะเย้ย
"เปิดมากไปก็ได้แต่เบญจมาศเน่าๆ"
"......" ฉีซื่อ
ขอวิธีฆ่าคนโง่ให้ถูกกฎหมายที
เฉิงชิงเหย่ทำงานอย่างขยันขันแข็ง ยังต้องแบ่งเวลาจับตาดูทั้งคู่แข่งหัวใจและศัตรูในจินตนาการ
จนถึงบ่ายห้าโมงเลิกงาน ในที่สุดเขาก็ได้ขาสองข้างที่เหมือนถ่วงด้วยตะกั่ว แขนที่หลุด และหัวที่เอียง ๆ มาครอบครอง
คนห้าคนยืนอยู่หน้าประตูร้าน เฉิงชิงเหย่กัดฟันขยับไหล่
"เชี่ย ไหล่ทำไมดังวะ? เจ็บจัง"
เขาแอบมองเฉียวอิ่ง รอคอยความห่วงใยจากเธอ
จงซู่ไป๋เหลือบมองเขา น้ำเสียงเย็นชา: "เจ็บก็แปลว่ากำลังจะมีกล้ามเนื้อแล้วไง"
ฉีซื่อเย้ยหยันตาม: "ข้อต่อดังก็ใส่หูฟังตัดเสียงแล้วขยับตัวเยอะๆ หน่อยสิ"
หลินซวนซวนเอามือแตะปากเบาๆ หัวเราะเสียงใส
"พวกเธอสามคนเหมือนเด็กๆ เลยนะ เอาล่ะๆ อย่าทะเลาะกันเลย"
เฉียวอิ่งยืนข้างจงซู่ไป๋ เหลือบตามองคนอื่นๆ ทั้งหมด