ฉือจิ้งถังใช้มือเดียวจับพวงมาลัย ปากคาบบุหรี่แต่ไม่จุดไฟ
กวาดตามองเฉียวอิ่งที่ดูเหมือนจะไม่ทุกข์ร้อนอะไร จึงพูดอย่างจริงจังเป็นครั้งคราว
"ฉันรู้ว่าทำไมเธอถึงเลือกเจ้าเด็กนั่น"
"เธอชอบที่เขาอายุน้อย ซื่อสัตย์ เชื่อฟัง"
"แต่ฉันต้องเตือนเธอนะ เขาไม่ได้เป็นคนที่พื้นเพเรียบง่ายอะไรขนาดนั้น"
"ต่อไปไม่รู้ว่าจะก่อปัญหาให้อีกกี่เรื่อง"
สีหน้าของฉือจิ้งถังไม่เหมือนคนพูดเล่น
เฉียวอิ่งประหลาดใจ: "หมายความว่ายังไง? เขาไม่ใช่ทั้งพ่อทั้งแม่ตายแล้วหรือไง?"
ฉือจิ้งถังมองออกไปนอกตัวรถที่ถนน เขาเริ่มสืบสวนเจ้าเด็กนั่นตั้งแต่วันที่รู้ว่าเฉียวอิ่งเลี้ยงเมียน้อย
"พ่อแม่ตายจริงแหละ"
ข้างนอกมีเด็กวิ่งเล่นเสียงดัง ถูกผู้ใหญ่ดึงกลับมาฟาดก้น
"แต่แฟ้มประวัติของพ่อแม่เขา ถูกย้ายไปเก็บที่เสวียจิงแล้ว แม้แต่ตระกูลเฉียวก็สืบไม่ได้"
เฉียวอิ่งกะพริบตา ไม่รู้เรื่องเลย สามีเธอไม่เคยพูดให้ฟัง
"แล้วแบบนี้ลูกเราสองคนจะสอบเข้ารับราชการได้ไหมในอนาคตเนี่ย?"
ฉือจิ้งถังกดหัวเธอแรงๆ
"มีลูกอะไรกันเล่า!"
"คนที่พื้นเพไม่ชัดเจนแบบนี้ เธอคิดว่าพี่สาวจะยอมให้เขาเข้าตระกูลเฉียวเหรอ?"
เฉียวอิ่งเพิ่งนึกขึ้นได้: "ให้ตายสิ แล้วทำยังไงดีล่ะ?"
เธอมองฉือจิ้งถัง แล้วจับแขนเขาเขย่า: "พี่คะๆๆๆๆๆ"
ฉือจิ้งถังดึงแขนออกมา แล้วทำท่าเบื่อหน่ายขยี้หู
"ไม่ต้องมาอ้อนฉัน ฉันเชื่อฟังพี่สาวอยู่แล้ว"
เฉียวอิ่งโกรธจนเอนหลังพิงเบาะ กอดอก
ที่เสวียจิงเต็มไปด้วยคนมีอำนาจ ตระกูลเฉียวถึงจะมีคนรู้จักอยู่ไม่น้อย แต่ก็สืบอะไรไม่ได้