จงซู่ไป๋ค่อย ๆ ถอดหูฟังข้างหนึ่งออกมาอย่างไม่รีบร้อน แล้วเก็บลงกล่องชาร์จ
ลูกสมุนเสียใจ
“นี่แกฟังเราพูดบ้างไหมเนี่ย!”
จงซู่ไป๋มองอย่างเย็นชา
ลูกสมุนรู้สึกถูกมองข้าม อยากจะพุ่งเข้าไปหา แต่ถูกฉือหยู่รั้งไว้
จงซู่ไป๋ลุกขึ้น คว้ากระเป๋าสะพายไหล่ข้างเดียว
“หรือว่ารู้ตัวว่าสอบไม่เก่งพี่ฉือ เลยจะเบี้ยวหนี?”
ฉือหยู่ยิ้ม “น้องครับ ความซื่อสัตย์เป็นคุณสมบัติพื้นฐานของการเป็นคน ไม่เกี่ยวกับรวยหรือจน ถ้าวันนี้ฉันแพ้ ฉันก็ไม่ผิดสัญญาเพราะบ้านฉันมีเงินเหมือนกัน”
จงซู่ไป๋ทำท่าไม่อยากฟังต่อ เดินมาทางฉือหยู่
ลูกสมุนป้องกันตัว “จะทำไม? อยากมีเรื่องเหรอ?”
ทันใดนั้น ในห้องประชุมเงียบลงครู่หนึ่ง ก่อนจะแตกฮือ
“บ้าจริง! 100 คะแนน! นี่มันคะแนนที่มนุษย์จะทำได้เหรอ!”
“ไม่ใช่ 85 ไม่ใช่ 95 ดันเป็น 100 ซะได้...”
ฉือหยู่หันขวับ มองไปที่เวที
[1 จงซู่ไป๋ 100]
อันดับ ชื่อ คะแนน
แม้แต่บรรดาผู้เชี่ยวชาญยังตกใจ ลุกขึ้นมาล้อมวงปรึกษากัน
บนโต๊ะ กระดาษคำตอบที่เหลืออีกสองสามแผ่นนอนเปล่าเปลี่ยว
“อย่าตรวจเลย ๆ ตอนนี้ฉันไม่อยากรู้คะแนนตัวเองเลยสักนิด”
“บอกให้อย่าไปแหย่เขาไง เลยโดนแบบนี้แหละ”
ฉือหยู่ไม่กล้าเชื่อ ความตกใจในดวงตาปิดบังไม่มิด
เป็นไปได้ยังไง...!
ตัวเองถูกเลี้ยงดูด้วยการศึกษาชั้นยอดมาตั้งแต่เด็ก ตระกูลฉือยังทุ่มเงินจ้างอาจารย์ระดับนานาชาติมาสอนให้!