วันรุ่งขึ้น แค่ก้าวเข้าไปในโรงเรียนเฉียวอิ่งก็ดึงดูดสายตาทุกคู่
รองเท้าผ้าใบสไตล์อเมริกันสีขาว ถุงเท้ารัดถึงน่อง เสื้อเชิ้ตนักเรียนเรียบร้อย สวมทับด้วยเสื้อถักสีขาว แขนเสื้อเชิ้ตพับขึ้นถึงปลายแขน
ผมยาวรวบเป็นมวยต่ำด้วยยางรัดผมลายจุดสีขาว หน้าม้าปล่อยลงมา เชื่อมกับคอเสื้อที่ปลดกระดุมเม็ดที่สองจนเห็นซอกคอที่เผยออกมา
เชือกรองเท้า ขอบถุงเท้า และคอเสื้อวีของเสื้อถัก ล้วนมีสีดำคั่นอยู่
เฉียวอิ่งเปล่งประกายความมีชีวิตชีวาในวัยเยาว์
สายลมยามเช้าพัดผ่าน เส้นผมที่หลุดร่วงปลิวมากระทบแก้ม ทำให้เกิดความรู้สึกงดงามแบบบริสุทธิ์และเปราะบาง
ซูอวิ๋นอวิ๋นที่เพิ่งซื้ออาหารเช้าจากร้านสะดวกซื้อออกมายังตกใจ
ยืนนิ่งอยู่หน้าร้านสะดวกซื้อครู่ใหญ่ ไม่กล้าเข้าไปใกล้
กู้โฝวเดินตามซูอวิ๋นอวิ๋นออกมา มือถือแซนด์วิชที่แกะแล้ว ลืมกัดทันที
"คุณพระช่วย! จะทำอะไรเนี่ย?!"
กู้โฝวลากซูอวิ๋นอวิ๋น พุ่งเข้าไปดึงเฉียวอิ่งไปอีกด้าน
เฉียวอิ่งมองตัวเอง: "ฉันเป็นอะไร?"
กู้โฝวโกรธจนหนังตากระตุก: "แกมาเรียนนะ! แต่งแบบนี้จะให้พวกที่เก็บความรักไว้บอกเลิกกันหมดเลยเหรอ?!"
ซูอวิ๋นอวิ๋นถูกทำให้หลงใหลจนน้ำลายไหล: "อา...บา..."
เฉียวอิ่งกอดอก มองไปที่ประตูโรงเรียนอย่างสุขุม: "ไม่อยากคุยกับแก ฉันมีเรื่องสำคัญ"
ในขณะนั้น มีคนเดินมาขอแอดไลน์เฉียวอิ่งแล้ว
กู้โฝวเงียบ ๆ ชูเข็มชมรมวินัยออกมาสอบถาม เมื่อรู้ว่าอีกฝ่ายมาจากแผนกนานาชาติ ก็ตะโกน: "ยังไงก็ไปให้พ้น! อย่ามาทำให้นักเรียนดี ๆ ของแผนกในประเทศเสียคน!"