เฉียวอิ่งสำลักน้ำผลไม้จนแทบกระเด็น แก้วมาร์กแรง ๆ กระแทกกับโต๊ะไม้วอลนัทดังปัง
เกือบลืมไปเลยว่าสองตัวเล็กนี่มีภารกิจซ่อนเร้นด้วย
ในแวดวงไฮโซลี่ไห่ไม่มีใครไม่รู้ ฉือหยู่และเฉิงชิงเหย่ คือคู่หมั้นที่เฉียวจิงเยว่เตรียมไว้ให้เฉียวอิ่ง
สามคนเรียนหนังสือด้วยกันมาตั้งแต่เด็ก โตมาด้วยกัน รู้จักนิสัยใจคอกันเป็นอย่างดี
หลายปีมานี้ เพราะเฉียวอิ่งแสดงออกชัดเจนว่าเอ็นดูฉือหยู่ บรรดาตระกูลใหญ่ในลี่ไห่จึงเริ่มรีบเอาใจตระกูลฉือกันแต่เนิ่น ๆ
ชาติที่แล้ว เฉียวอิ่งคิดจะเลือกฉือหยู่จริง ๆ
แต่ยิ่งใกล้ถึงวันหมั้น ฉือหยู่กลับยิ่งเย็นชากับเธอ
สุดท้าย ฉือหยู่ก็เอ่ยปากบอกกับทั้งสองตระกูลตรง ๆ ว่าคนที่เขาชอบคือหลินซวนซวน
ผู้คนต่างก็หันไปมองตระกูลเฉิง ก็พบว่าเฉิงชิงเหย่ก็เป็นแบบเดียวกัน
ตระกูลเฉียวเป็นต้นไม้ใหญ่ขนาดนี้ ฉินตระกูลฉือและตระกูลเฉิงกลับไม่คิดจะปีนป่าย ผู้คนจึงพากันเงียบปาก ปล่อยให้เฉียวอิ่งกลายเป็นตัวตลกของทั้งเมืองลี่ไห่ไปโดยปริยาย
เฉียวอิ่งอ้าปาก ยังไม่ทันคิดว่าจะพูดยังไง ฉือจิ้งถังก็พูดแทรกขึ้นมาก่อน สีหน้าครั้งนี้จริงจังผิดปกติ
"ขอแทรกหน่อย"
"เรื่องเลือกผู้ชาย ฉันมีสิทธิ์พูด"
จากนั้นเขาก็เหลือบไปดูสีหน้าเฉียวจิงเยว่โดยไม่รู้ตัว แล้วพูดต่อ
"แบบที่ทั้งวันทำหน้าเหมือนคนตาย เหมือนใครมาติดหนี้เขาร้อยแปดหมื่น ผู้ชายใจร้ายเงียบ ๆ แบบนั้นห้ามเด็ดขาด เศรษฐีทั้งหลายเขาดูดไปหมดแล้ว"
"อีกแบบที่ไม่ค่อยอยากคุยด้วย ชอบทำเป็นเก่งเรียนการเงิน ก็ห้ามเหมือนกัน ไม่ยอมอยู่กับบ้าน แล้วจะยอมอยู่บ้านดูแลเธอได้ยังไง?"
"ส่วนพวกที่ชอบใส่เสื้อขนแกะสีพื้นทับเสื้อเชิ้ตน่ะ ยิ่งไม่ต้องพูดถึง เชย! ถนนการเงินเขาคนไม่ใส่กันตั้งศตวรรษแล้ว พาออกไปเสียหน้าเปล่า ๆ"