เฉียวอิ่งมองวงตาสีแดงเรื่อของซูอวิ๋นอวิ๋นนิ่งไปสองวินาที สายตาทอดไปที่เด็กผู้หญิงสองคนนั้นอย่างเย็นชา
เด็กผู้หญิงสองคนนั้นพยักหน้ารัว
"ค่าแรงขั้นต่ำของเมืองลี่ไห่คือสามพัน ฉันให้เดือนละสี่พันห้า"
คุณหนูใหญ่เชิดคางอันคมสวย ปลายนิ้วเคาะเบา ๆ
"เธอ ต่อไปมีหน้าที่ไปเข้าห้องน้ำกับซูอวิ๋นอวิ๋น"
เด็กผู้หญิงที่ถูกชี้วางมือไว้บนหน้าอก สูดหายใจเข้าลึก ๆ ดวงตาเบิกกว้าง
"ส่วนเธอ ต่อไปกินข้าวกับซูอวิ๋นอวิ๋น"
เด็กผู้หญิงอีกคนเอามือเท้าคาง ไม่อยากเชื่อหูตัวเอง
"คุณเฉียวอิ่งวางใจได้ พวกเรารับประกันว่าทำภารกิจสำเร็จ!"
พูดพร้อมกันอย่างพร้อมเพรียง
สี่พันห้าร้อยบาท เทียบได้กับเงินเดือนครึ่งเดือนของพ่อแม่พวกเธอ
ใครไม่รับคือคนโง่สุด ๆ
ซูอวิ๋นอวิ๋นซาบซึ้งใจ และในขณะเดียวกันก็รู้สึกเกรงใจ: "ยัยเทพธิดา ไม่ต้องเสียเงินขนาดนี้เพื่อฉันก็ได้นะ"
หลินซวนซวนแทรกขึ้นมาข้าง ๆ เสียงยังสั่นเครือ
"เงินซื้อเพื่อนไม่ได้นะ คุณเฉียวอิ่ง การทำแบบนี้มีแต่จะทำให้มิตรภาพแปดเปื้อน"
เฉียวอิ่งไม่ใส่ใจ: "เงินซื้อเพื่อนไม่ได้จริง ๆ แต่มันซื้อพวกพ้องได้"
พูดจบ สายตาของเธอกวาดไปทางฝูงชนโดยรอบ
"ยังขาดคนส่งอาหารเช้าอีกหนึ่งคน"
ฝูงชนเงียบลงครู่หนึ่ง จากนั้นก็มีมือจำนวนนับไม่ถ้วนยกขึ้นสูง
"ฉัน ฉัน ฉัน ฉัน ยัยเทพธิดา! ฉันตื่นเช้า!"
"ยัยเทพธิดา ฉันขอแค่สี่พัน!"
"ฉันสามพัน!"
พวกแกจะมาทุ่มกันจนตายไหม?
หลินซวนซวนตกตะลึง: "พวกเธอไม่มีความละอายบ้างหรือไง? เธอกำลังใช้เงินดูถูกพวกเธอนะ!"