ทุกคนหันไปสนใจซูอวิ๋นอวิ๋นตามคำพูดของหลินซวนซวน
เพื่อนร่วมโต๊ะหน้าคนหนึ่งของซูอวิ๋นอวิ๋นเป็นเด็กผู้หญิงที่ไว้หางม้ายาว เธอตั้งใจรวบผมให้ทรงกลมสวยงาม คล้ายกับฝีมือของไอดี ‘หลินซวนซวน’ ในบอร์ดสนทนาทุกประการ
เธอพูดว่า “จริงสิ ลืมถามเลย อวิ๋นอวิ๋น เมื่อกี้เธอกินข้าวกับใคร upstairs อยู่หรือ?”
ซูอวิ๋นอวิ๋นลังเลเล็กน้อย ตอบว่า “เพื่อน... แผนกนานาชาติ”
เมื่อพูดจบ เพื่อนร่วมโต๊ะหน้าอีกคนก็หัวเราะขึ้น ขณะยกมือป้องปาก เผยให้เห็นสายรัดผมสีขาวแบบเดียวกับหลินซวนซวนที่ข้อมือ
“เธอก็มีเพื่อนแผนกนานาชาติด้วยเหรอ ใครล่ะ ซวนซวนรู้จักไหม?”
หญิงสาวหัวเราะเสร็จ ก็ส่งสายตาเจ้าเล่ห์ให้หลินซวนซวนอย่างมีความหมาย
ซูอวิ๋นอวิ๋นไม่อยากพูด เธอไม่อยากให้เฉียวอิ่งตกเป็นประเด็นนินทาของพวกเธอ
เฉิงชิงเหย่ตักข้าวเข้าปาก เงยหน้ามองแล้วพูดว่า “เธอคือคนที่เมื่อวานเล่นเกมด้วยกันกับพวกเราใช่ไหม? เสี่ยวเฉียวเล่นได้ใช้ได้เลย”
รอยยิ้มหลินซวนซวนแข็งทื่อเล็กน้อย “พวกเธอรู้จักกันเหรอ?”
เฉิงชิงเหย่พูดอย่างไม่ใส่ใจ “พอรู้จักกันบ้าง”
ซูอวิ๋นอวิ๋นรู้สึกได้ชัดเจนว่าหลังจากเฉิงชิงเหย่พูดจบ สายตาที่ทุกคนมองมาทางเธอเริ่มแหลมคมขึ้น
เด็กผู้หญิงหางม้ายาวเม้มปาก “อย่างนั้นเธอก็ถูกกู้โฝวพาไปเที่ยวกับเด็กแผนกนานาชาติสิ?”
ซูอวิ๋นอวิ๋นคนนี้ อาศัยตำแหน่งเพื่อนร่วมโต๊ะของกู้โฝว ไม่รู้ว่าได้รู้จักกับคนที่มีชื่อเสียงในโรงเรียนไปกี่คนแล้ว
ซูอวิ๋นอวิ๋นยิ้มแหยๆ “ไม่ใช่อย่างนั้น...”
เด็กผู้หญิงที่ใส่สายรัดผมพูดประชดเบาๆ “แน่นอนอยู่แล้ว ยังไงก็ต้องเป็นเพื่อนซูอวิ๋นอวิ๋นที่พาหัวหน้ากู้ไปเที่ยวเองนี่นา”