ช่วงบ่าย เฉียวอิ่งกับหานเจ๋อเดินทางมาถึงหอแสดงดนตรี
ผู้ชมทยอยกันเข้าไป ชมรมการ์ตูนกำลังเตรียมงานอยู่หลังเวที
เฉียวอิ่งใช้มือถือเปิดเว็บช้อปปิ้งฆ่าเวลา
ในยุคที่ความรู้ต้องจ่ายเงินแบบนี้ หาชุดโจทย์เฉพาะทางได้ง่ายดายมาก
เธอเลือก้านที่ได้รีวิวแย่ที่สุด
[ซื้อมาแล้ว ทำเสร็จรู้สึกว่าไอคิวตัวเองเทียบเท่ากล้วยผู้ใหญ่หนึ่งผล]
[คิดว่าโจทย์พิมพ์ผิด พอคุยกับแชทบริการ ฝ่ายตรงข้ามส่งวิธีทำสามเวอร์ชันมาให้]
[ยังเรียนไม่รู้เรื่อง~ยังเรียนไม่รู้เรื่อง~ยังเรียนไม่รู้เรื่อง~]
[วงการฟิสิกส์เสียฉันไป ก็เท่ากับวงการคณิตศาสตร์เสียฉันไป]
[คนข้างบนทำไมถึงได้ไร้ประโยชน์ขนาดนี้?]
[อย่าหัวเราะเลย นายมาทำก็ไม่ถึงแผ่นที่สองหรอก]
[ล้อเล่นนะ ที่จริงทำไม่ถึงแผ่นที่สอง ข้อที่สองฉันก็ทำไม่เป็นแล้ว]
เฉียวอิ่งพอใจมาก ยกมือปัดกวาด แล้วสั่งซื้อโจทย์จำลองการแข่งขันฟิสิกส์ทั้งหมดในร้าน
แชทบริการส่งลิงก์คลาวด์มาให้
เฉียวอิ่งเกิดอารมณ์อยากแหย่ขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
[เฉียวเฉียว: ทำข้อสอบห้านาทีต่อแผ่นเป็นระดับไหน?]
สถานะของแชทบริการเปลี่ยนเป็น "กำลังพิมพ์..." อยู่ตั้งนาน
[แชทบริการ: ที่รัก น่าจะเป็นพวกที่มีมือน่ะ]
มีมือก็ทำได้เหรอ?
ตอนนี้เฉียวอิ่งรู้แล้วว่ารีวิวแย่ ๆ ในคอมเมนต์มาจากไหน
แชทบริการหยิ่งจริง ๆ ยังเรียกตัวเองว่าที่รักอีก
นี่มันท้าทายกันชัด ๆ
เฉียวอิ่งปิดมือถือ
หานเจ๋อนั่งอยู่ข้าง ๆ เธอ ตอนนี้ทำท่าทางประหลาด ยื่นคอยาว มือสองข้างเกาะพนักเก้าอี้ข้างหน้า จ้องมองเวทีที่มืดมิดอย่างจดจ่อ