เฉียวอิ่งเมื่อวานมาที่แผนกในประเทศ คนที่เดินตามข้าง ๆ ก็คือผู้ชายคนนี้
พอหันไปก็ยังหลอกกู้โฝวว่าเป็นแผนกนานาชาติ
กู้โฝวโกรธจนฟันกรอด
ซูอวิ๋นอวิ๋นตกใจมองเขา: “หมึกปากกาของเธอรั่ว”
ปลายปากกาถูกกดทับบนสมุดแบบฝึกหัด ซึมเป็นรอยดำเล็ก ๆ
กู้โฝวดึงทิชชู่มาเช็ดสมุดแบบฝึกหัดให้แห้ง แล้วโยนปากกาลงถังขยะ
จงซู่ไป๋เดินมาถึงท้ายห้องแล้ว นั่งลงที่ที่นั่งเดี่ยวแถวสุดท้าย
เพื่อนร่วมโต๊ะสองคนข้างหน้าของเขา เป็นชายหนึ่งหญิงหนึ่ง หันกลับมามองเขาพร้อมกัน
จงซู่ไป๋นั่งลงแล้วเงยหน้าขนกับสายตาของทั้งคู่
ทั้งสองคนรีบหันกลับไปอย่างตกใจ
ปลายหูของหญิงสาวแดงระเรื่อ แล้วเหลือบไปเห็นเพื่อนร่วมโต๊ะชาย ก็แปลกใจ
“แกหน้าแดงเป็นกุ้งต้มไปได้ไง”
ซูอวิ๋นอวิ๋นกับจงซู่ไป๋ห่างกันแค่ทางเดินเดียว
เรียกเขาด้วยเสียงเบา: “เพื่อนจง เป็นเธอจริง ๆ ด้วยเหรอ”
จงซู่ไป๋มองไปอย่างเฉยเมย พยักหน้า แล้วก็พบว่าด้านหลังของซูอวิ๋นอวิ๋นมีหน้านิ่วคิ้วขมวดเต็มไปหมด
กู้โฝวยิ้มแต่ไม่ยิ้ม: “เพื่อนจง พวกเธอหลอกฉันได้โหดร้ายจริง ๆ นะ......”
มืดใต้ตะเกียง เมื่อวานยังเล่นเกมด้วยกันอยู่เลย
จงซู่ไป๋ขมวดคิ้วเล็กน้อย ทำเป็นไม่เห็น
หยิบหนังสือเรียนของตัวเองออกมาอ่าน นิ้วที่จับหน้ากระดาษ แม้แต่ข้อนิ้วก็ยังดูงดงาม
ท่าทางของเขาสงบนิ่ง ราวกับถูกหมอกบาง ๆ ของยามเช้าปกคลุม
ซูอวิ๋นอวิ๋นถอนหายใจด้วยความชื่นชม หยิบกล้องที่เฉียวอิ่งให้เธอออกมา