จ้องเขม็งไปที่ปลายลูกธนูอันเย็นเยียบเฉียบคม ม่อฝานไม่กล้าขยับแม้แต่น้อย ถึงใจจะหวาดหวั่น แต่ก็ยังครุ่นหาหนทางเอาตัวรอด
เขารู้ดีว่าในตอนนี้ตนไม่อาจหนีรอดไปได้แน่นอน มีเพียงฆ่านายพรานแก่คนนี้ให้ตายเท่านั้นจึงจะรักษาชีวิตไว้ได้
แต่การจะฆ่าอีกฝ่ายได้ ก็ต้องเอาตัวรอดจากลูกธนูอันแหลมคมในมือของเขาก่อน
“ไม่รู้ว่าฤทธิ์กลืนฟ้าของข้าจะกลืนลูกธนูของเขาลงไปได้หรือไม่”
ม่อฝานคิดในใจ นอกเหนือจากนี้ก็ไม่มีทางเลือกที่สอง
แต่เขาก็รู้ดีว่าหากพลาดท่า ชีวิตน้อย ๆ ที่กว่าจะกลายเป็นปีศาจได้สำเร็จอย่างยากลำบากนี้คงจบสิ้นลงเพียงเท่านี้
ต้องหาโอกาสลงมือที่ดีให้ได้!
หากไม่มี ก็ต้องสร้างขึ้นมา
ปีศาจกระต่ายที่อยู่ไม่ไกล ณ ตอนนี้เท้าข้างหนึ่งถูกลูกธนูทะลุ นอนร้องโหยหวนอยู่กับพื้น พอนายพรานแก่เดินเข้าใกล้ก็กลัวจนหน้าซีดเผือด แม้แต่ใบหน้ามนุษย์ก็รักษาไว้ไม่อยู่ ในพริบตาก็เผยร่างเดิมหัวกระต่ายอีกครั้ง ขู่ฟันเขี้ยวใส่นายพรานแก่
“ยังกล้าจ้องข้าอีกหรือ”
“หากไม่ใช่เพราะขายได้ราคาดี ข้าไม่รังเกียจที่จะตุ๋นหัวกระต่าย!”
“พวกเจ้าเหล่านี้ที่เป็นสัตว์เดรัจฉาน ต่อให้กลายเป็นปีศาจแล้ว ก็ยังเป็นชีวิตที่ต่ำต้อย สมควรเป็นเพียงสัตว์เลี้ยงเฝ้าประตูของเผ่ามนุษย์เราเท่านั้น!”
นายพรานแก่หัวเราะเย็นเยียบ พลางระวังปีศาจคางคกที่อยู่ไม่ไกลจะหนีไปพร้อม ๆ กับหยิบกระปุกเล็ก ๆ จากเอวออกมา เทยาสีแดงเม็ดหนึ่งออกมา แล้วยัดเข้าไปในปากปีศาจกระต่ายโดยตรง
ทันทีที่เม็ดยาเข้าปาก ปีศาจกระต่ายที่กำลังดิ้นรนสุดชีวิตก็เงียบลงทันที นอกจากการจ้องเขม็งนายพรานแก่ด้วยดวงตาสีแดงก่ำแล้ว แม้แต่นิ้วก็ยังขยับไม่ได้ ทรุดลงกับพื้นอย่างสิ้นเรี่ยวแรง