เสียงคำรามของเสือทำให้หูของนายพรานแก่อื้ออึงไปชั่วขณะ ศีรษะก็มึนงงไม่น้อย
เสือโคร่งตาขวางหน้าขาวตัวหนึ่งพุ่งออกมาจากความมืด ในพริบตาก็ตะครุบนายพรานแก่ล้มลงกับพื้น อ้าปากจะกัดเข้าที่ลำคอของเขา
การจู่โจมที่มาอย่างกะทันหัน ทำเอานายพรานแก่ตกใจไปชั่วขณะ หอกในมือหลุดมือออกไปในทันที ต้องใช้สองมือจับคอเสือที่อยู่บนตัวไว้ ออกแรงสุดกำลังดันออกไป ไม่กล้าให้ปากอันกว้างใหญ่ที่เต็มไปด้วยเลือดนั้นกัดลงมาจริง ๆ
“สัตว์เดรัจฉาน! ข้าเคยล่าสัตว์ป่าแบบเจ้ามาแล้ว ไหนเลยจะมาพลาดท่าให้เจ้าสัตว์เดรัจฉานอย่างเจ้าได้!”
“ไปให้พ้น!”
นายพรานแก่คำราม เสียงดังกังวานราวกับระฆังทองแดง ไม่ได้ด้อยไปกว่าเสียงคำรามของเสือเลยแม้แต่น้อย
ในขณะที่คำราม ใครจะรู้ว่าเขามีพละกำลังมาจากไหน กลับผลักฮัสกีล้มลงไปได้จริง ๆ จากนั้นก็พลิกตัวตะแคงขึ้นคร่อมตัวฮัสกี ยกหมัดขึ้นชกซ้ำ ๆ
“ข้าฆ่าเจ้าเสือโคร่งตัวนี้แล้ว จะไปตามหาสัตว์เดรัจฉานตัวน้อยนั่นมาเก็บชีวิตอีก!”
นายพรานแก่หอบหายใจ ดวงตาเบิกโพลงแทบถลน ความโกรธแค้นทั้งหมดระบายลงบนหมัด หมัดหนึ่งหนักกว่าหมัดหนึ่ง ชกจนฮัสกีร้องโหยหวนไม่ขาด
“ขอโทษที ท่านคงไม่มีโอกาสนั้นแล้ว!”
ทันใดนั้นเสียงเย็นเยียบดังขึ้นจากด้านหลังของนายพรานแก่ ตามด้วยเสียง “ฉึก” ดังออกมา
ร่างกายของนายพรานแก่สั่นเทา หมัดขวาที่ยกขึ้นสูงปล่อยลงมาทันที เขาก้มลงมองหน้าอกของตัวเอง พอดีเห็นปลายหอกแทงทะลุออกมา
ปลายหอกนี้ดูคุ้นตาอยู่บ้าง กลับเป็นหนึ่งในอาวุธที่เขาใช้ล่าสัตว์ป่า
นายพรานแก่ไม่คิดเลยว่า ชีวิตนี้ล่าสัตว์มาตลอด สุดท้ายจะมาตายด้วยหอกของตัวเอง
“ปากก็เรียกสัตว์เดรัจฉาน ปากก็เรียกสัตว์ร้าย แล้วพวกเจ้าพวกนี้นับเป็นอะไรกัน!”
“ข้าอดทนเจ้ามานานแล้ว!”