เสียงของแม่ทัพปีศาจเผ่าลิงดังก้องขึ้นข้างหูม่อฝานอย่างกะทันหัน ทำเอาขวัญหนีดีฝ่อ
“ให้ตายสิ มาถึงเร็วขนาดนี้เลยหรือ?!”
ม่อฝานใจหนักอึ้ง แม้จะหวาดกลัว แต่ก็ไม่หยุดยั้ง ยังคงพุ่งตัวไปยังทิศทางภูเขาดำลมอย่างสุดกำลัง
แม้จะมองเห็นเงาภูเขาดำลมราง ๆ แต่ก็อย่างที่เขาว่า เห็นภูเขาไกล วิ่งจนม้าตาย ที่นี่ห่างจากภูเขาดำลมอย่างน้อยก็ร้อยลี้
ม่อฝานรู้ดีว่าหากอยากได้ความปลอดภัยอย่างแท้จริง อย่างน้อยก็ต้องวิ่งเข้าไปในอาณาเขตร้อยลี้ของภูเขาดำลมให้ได้
เพราะอาณาเขตของภูเขาดำลมนั้นคือรัศมีร้อยลี้
“ขโมยสุราแห่งพลังของเผ่าเรา เจ้าหนีไม่พ้นหรอก!”
เสียงของแม่ทัพปีศาจเผ่าลิงดังขึ้นอีกครั้ง ครั้งนี้ใกล้ขึ้นมากเสียด้วยซ้ำ ทำให้ม่อฝานใจสั่น
เขาหันไปมอง เห็นเพียงกลุ่มหมอกดำเบื้องหลังกำลังพุ่งเข้ามาหาเขาอย่างรวดเร็ว ความเร็วนั้นเร็วกว่าที่เขาวิ่งหลายเท่านัก!
“ข้าเป็นปีศาจใต้บัญชาภูเขาดำลม เจ้ากล้าดียังไงถึงได้ลงมือกับข้า?”
“ไม่กลัวหรือว่าเจ้าจ้าวอ้วนใหญ่ของข้าจะจับเจ้าไปฆ่าแล้วจัดเป็นโต๊ะเลี้ยง?!”
ม่อฝานตะคอกออกมาทั้งที่ใจไม่กล้า
สู้ก็สู้ไม่ไหว ก็ได้แต่อาศัยชื่อเสียงของจ้าวปีศาจภูเขาดำลมมาข่มขู่ปีศาจลิงตนนี้เท่านั้น
“ฮึ! เมื่อครู่ยังบอกกับแม่ทัพอยู่ว่าเจ้าเป็นจ้าวปีศาจไม่ใช่หรือ?
ไยตอนนี้ไม่โอ้อวดต่ออีกเล่า?
หรือว่าจ้าวปีศาจดำลมจะรู้ว่าเจ้าออกไปอ้างชื่อเขาก่อเรื่องข้างนอก?”
แม่ทัพปีศาจลิงหัวเราะเย็นเยียบ มิได้ถูกข่มขู่แต่อย่างใด กลับพูดเสียงต่ำว่า “วางใจเถอะ จ้าวปีศาจดำลมไม่มีทางรู้เรื่องนี้ เพราะเจ้าจะไม่มีโอกาสได้พบเขา”
“สุราแห่งพลังของเผ่าเราสำคัญนัก เจ้ารู้ความลับนี้แล้ว จะให้ปล่อยเจ้ารอดชีวิตไปได้อย่างไร!”