หลังจากที่ได้เห็นหยานมั่วปรากฏตัวราวกับเทพทหารจากฟ้า ม่อฝานก็รับฟังคำแนะนำของผู้นั้นและหนีไปอย่างไม่ลังเล
ตอนแรกเขายังคงกังวลว่าฉินฉางเซิงผู้นั้นจะตามมาทัน แต่เมื่อวิ่งหนีออกมาไกลเกือบร้อยลี้ ในที่สุดเขาก็เข้าใจว่าตนเองปลอดภัยแล้ว
"ดูเหมือนคนแซ่ฉินผู้นั้นจะถูกหยานมั่วขวางไว้เสียแล้ว ช่างเป็นคนดีจริง ๆ!"
ม่อฝานนอนลงบนใบไม้แห้งในป่าลึก หายใจหอบใหญ่ ๆ แต่ใบหน้ากลับเต็มไปด้วยความยินดี
เมื่อมองดูแสงที่สาดลอดผ่านช่องว่างระหว่างใบไม้ ม่อฝานรู้สึกเป็นครั้งแรกว่า การมีชีวิตอยู่นั้นช่างดีเลิศจริง ๆ!
"หวังว่าหยานมั่วคนนั้นจะไม่เป็นไรนะ!"
"แต่เขามีจิ้งจอกปีศาจที่มองไม่เห็นฝีมือนั้นคอยช่วยเหลือ คงไม่เป็นไรกระมัง?"
ม่อฝานพึมพำกับตัวเองในใจ เป็นห่วงหยานมั่ว
แม้เขากับหยานมั่วจะพบกันเพียงครั้งเดียว ไม่ได้สนิทสนมกันมากนัก แต่ครั้งนี้เขารู้สึกซาบซึ้งใจในตัวผู้นั้นอย่างสุดซึ้งจริง ๆ
ผู้บำเพ็ญมนุษย์ผู้นึงกลับยอมลงมือช่วยปีศาจอย่างเขารอดชีวิต นี่ทำให้ม่อฝานรู้สึกเหลือเชื่อไม่น้อย
"ฉินฉางเซิง... สำนักศึกษาแห่งแม่น้ำใหญ่ คอยดูก่อนเถอะ!
เรื่องนี้จะไม่จบเพียงเท่านี้หรอก รอให้ข้าบำเพ็ญจนสำเร็จ ข้าจะต้องแก้แค้นให้สาสม!"
ม่อฝานกัดฟัน คำรามในใจ
ครั้งนี้นับเป็นภัยพิบัติที่อันตรายที่สุดเท่าที่เคยเผชิญมานับตั้งแต่เขากลายเป็นปีศาจ เกือบถูกคนแซ่ฉินผู้นั้นสังหารเอาตาย
แต่ม่อฝานรู้ดีว่าอีกฝ่ายไม่ได้ตั้งใจจะฆ่าเขาตั้งแต่แรก มิเช่นนั้นคงไม่มีทางที่เขาจะประคองตัวจนหยานมั่วมาช่วยได้
"ไม่ว่าจะอย่างไร ข้าก็รอดชีวิตมาได้!"