ความตายของปีศาจลิงสร้างความสะเทือนใจให้หงเยี่ยนอย่างยิ่ง เขาค่อย ๆ หันหลังกลับไป ก็เห็นใบหน้าที่คุ้นเคย
“หลาย?”
หงเยี่ยนแสดงสีหน้าตกตะลึง คิดไม่ถึงว่าผู้ที่มาช่วยชีวิตตนจะกลับเป็นปีศาจน้อยหน้าใหม่อย่างหลาย!
เวลานี้ม่อฝานถือหน้าไม้ใหญ่ในมือ โบกมือไปทางหงเยี่ยน ยิ้มกว้างแล้วเอ่ยขึ้น “พี่หงเยี่ยน เป็นอะไรไป พึ่งจะสองวันไม่ได้เจอกัน ก็จำข้าไม่ได้แล้วหรือ?”
“เป็นเจ้าจริง ๆ ด้วย เจ้าเด็กประหลาดนี่นา?!”
ได้ยินเสียงที่คุ้นเคย หงเยี่ยนทั้งดีใจทั้งประหลาดใจ เดินวนรอบตัวม่อฝานรอบหนึ่ง แล้วอุทานด้วยความทึ่ง “เจ้าคนนี้เก่งไม่เบานี่นา พึ่งจะไม่กี่วันไม่ได้เจอกัน ทำไมถึงได้แกร่งขึ้นถึงเพียงนี้?!”
“พลังปีศาจบนตัวเจ้าเข้มข้นยิ่งกว่าของข้าเสียอีก!” หงเยี่ยนเอ่ยด้วยความอิจฉา “เจ้าคนนี้ต้องได้โอกาสอันยิ่งใหญ่อะไรมาอีกแน่ ๆ มิเช่นนั้นระดับการบำเพ็ญของเจ้าคงไม่แข็งแกร่งยิ่งกว่าข้าเป็นแน่!”
ม่อฝานได้ยินดังนั้นก็เพียงยิ้มบาง ๆ ไม่เอ่ยสิ่งใด กลับเปลี่ยนเรื่องพูดขึ้นว่า “พี่หงเยี่ยน เมื่อครู่ปีศาจลิงนั่นเหตุใดถึงได้ไล่สังหารเจ้า?”
หงเยี่ยนก็เหมือนกับปีศาจน้อยทั้งหลายบนภูเขาดำลม ตรงที่มีคุณสมบัติดีอยู่อย่างหนึ่ง คือจิตใจเรียบง่าย ถูกคนเปลี่ยนเรื่องได้ง่ายมาก
ไม่ผิดไปจากที่คิด พอม่อฝานเอ่ยคำพูดนี้ออกไป เขาก็หัวเราะคิกคักขึ้นทันที “พูดถึงเรื่องนี้ ข้าต้องเล่าให้เจ้าฟังหน่อยแล้ว!”
“ข้าเดิมทีลงเขามาล่าสัตว์หาเนื้อเป็นอาหาร พลั้งพลาดเข้าไปในทุ่งท้อผืนหนึ่ง แล้วเจ้ารู้ไหมว่าเป็นยังไง?
ข้าบังเอิญพบความลับอันยิ่งใหญ่ของทุ่งท้อแห่งนั้น!”
มองหงเยี่ยนที่ทำเป็นลึกลับ ม่อฝานอดรู้สึกขบขันไม่ได้ ในสายตาของเขา ปีศาจน้อยอย่างหงเยี่ยนจะไปพบความลับอันยิ่งใหญ่อะไรได้?