มองดูอักษรสีทองนับไม่ถ้วนที่กดทับลงมา ม่อฝานรู้สึกได้เพียงว่าปวดหัวยิ่งนัก
ในเวลานี้ พลังปีศาจทั่วกายของเขาถูกระดมขึ้นมาอย่างเต็มที่ อีกทั้งยังปะทุไปทั่วร่าง ได้ยินเพียงเสียง "เปรี๊ยะ เปรี๊ยะ" ดังไม่ขาดหู
ชั่วพริบตา ร่างของม่อฝานก็ขยายใหญ่ขึ้นไปอีกหลายส่วน เส้นกล้ามเนื้อของร่างวิญญูก็ชัดเจนขึ้นกว่าเดิมมาก ราวกับมีมังกรใหญ่พันอยู่ทั่วร่าง
ม่อฝานเองก็รู้สึกตกใจกับการเปลี่ยนแปลงของตนในเวลานี้อยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้คิดอะไรมากนัก ระหว่างความเป็นความตายไม่ปล่อยให้เขาคิดมากนัก จึงชกหมัดขึ้นไปยังอักษรสีทองที่กดทับลงมาจากเหนือหัว!
เปรี้ยง! เปรี้ยง! เปรี้ยง...!!
พร้อมกับเสียงระเบิดดังออกมา อักษรสีทองก็ถูกชกจนระเบิดกลางอากาศ กลายเป็นแสงสีรุ้งสลายไปมาระหว่างฟ้าและดิน
แต่ทว่า ม่อฝานเองก็รู้สึกไม่ดีนัก ทุกครั้งที่ชกโดนอักษรสีทองเหล่านี้จะทำให้ร่างกายของเขาสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เพราะอักษรสีทองเหล่านี้หนักถึงพันจวิน ต่อให้เป็นร่างกายของเขาในตอนนี้ก็ไม่อาจทนได้นานเกินไป
แต่บัณฑิตตระกูลฉินตรงหน้านั้นกลับหายใจสม่ำเสมอ ดูเหมือนจะไม่ได้ใช้พลังมากมายนัก อีกทั้งสีหน้าของอีกฝ่ายก็ค่อย ๆ สงบลงจากความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่
เมื่อเห็นเช่นนี้ ม่อฝานก็รู้สึกหนักใจขึ้นมาในใจ
"ท่านผู้นี้เป็นผู้ใดกันแน่ ระหว่างข้ากับท่านดูเหมือนจะไม่ได้มีอะไรค้างคากันมากมายนักกระมัง?"
"เหตุใดจึงต้องมาฆ่าฟันกันถึงขนาดนี้!" ม่อฝานกัดฟันพูด
"เช่นนั้นเจ้าจงฟังไว้ให้ดี ข้าคือศิษย์ในสำนักศึกษาแห่งแม่น้ำใหญ่ อยู่ในอันดับที่เก้าของบัญชีเยาวชนเทพ ชื่อว่าฉินฉางเซิง!"
บัณฑิตตระกูลฉินหัวเราะเสียงดัง ในระหว่างที่โบกมือไปมา ม้วนไม้ไผ่ม้วนหนึ่งก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา จากนั้นก็ค่อย ๆ คลี่ออก "ข้าฉินไม่มีอะไรค้างคากับเจ้า แต่วิญญาณปีศาจเป็นที่มนุษย์ไม่อาจยอมรับได้ นี่จึงเป็นเหตุผลที่เจ้าสมควรตาย!"