หญิงผู้นั้นหน้าตาไม่ได้สาวนัก แต่ก็ไม่ถึงกับแก่ เพียงดูจากใบหน้าก็ราวสามสิบหกเจ็ดปี หน้าตางดงามมาก มีกลิ่นอายทั้งแน่นและบาง ท่าทางเป็นแม่ทัพสาวงามอย่างแท้จริง
และในอ้อมอกของหญิงงามผู้นี้ยังอุ้มเด็กอายุหกเจ็ดขวบไว้
เด็กน้อยคนนั้นกำลังหลับอย่างสบายใจ
เห็นภาพนี้ ความสงสัยในใจของม่อฝานก็จางหายไป เขาไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะเป็นผู้บำเพ็ญ หากเป็นผู้บำเพ็ญจริง แล้วจะอุ้มเด็กเล็กเช่นนี้เดินทางในภูเขาลึกนี่ทำไม?
"ใคร?!"
ทันใดนั้น หญิงงามคนนั้นก็หยุดยอัน แล้วมองไปทางที่ม่อฝานซ่อนตัวอยู่ พร้อมตวาดเสียงเขียวว่า "ออกมาเดี๋ยวนี้!"
แย่แล้ว!
ม่อฝานใจกระตุก รู้ว่าตนถูกจับได้แล้ว จึงจำใจก้าวออกไป
"ป้าครับ สวัสดีครับ ผมไม่มีเจตนาร้าย"
ม่อฝานฝืนยิ้มเล็กน้อย สีหน้าเก้อเขิน พร้อมเรียกมือไปทางนาง
เมื่อเห็นม่อฝาน หญิงงามก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วหรี่ตาลงเล็กน้อย ถามว่า "เจ้าเป็นใคร? เหตุใดจึงแอบซ่อนแอบดูข้า?"
แอบดู?
ม่อฝานเมื่อได้ยินก็รู้สึกไม่สบายใจ แต่ก็ต้องอธิบายว่า "ปี่เข้าใจผิดแล้ว ข้าไม่ได้แอบดูนาง ข้าเป็นนายพรานในภูเขานี้ เดิมที่จะมาล่าเหยื่อ แต่มเหยื่อหนีไปแล้ว จึงหยุดพักที่นี่ ไม่คิดว่านางจะตกใจ"
ม่อฝานพูดไปก็หยาไปในมือยาวถือหอก แล้วชี้ไปที่รอยเลือดหมูป่าที่อยู่ห่างไปไม่ไกล เพื่อเป็นหลักฐานพิสูจน์คำพูด