ม่อฝานในใจขมขื่น คิดไม่ถึงว่าโชคจะซวยถึงเพียงนี้ เพิ่งจะออกจากภูเขาดำลมได้ไม่นาน ก็มาเจอผู้บำเพ็ญมนุษย์ที่พวกปีศาจมองเป็นยมทูตเข้าแล้ว
"เอาล่ะ พ่อหนุ่มดื่มได้แล้ว"
เด็กหนุ่มรินสุราใส่ถ้วยดินเผาจนเต็ม แล้วยิ้มมองม่อฝาน
ม่อฝานตัวสั่นเล็กน้อย มองคราบน้ำมันที่มุมปากเด็กหนุ่ม ฝืนยิ้มออกมาบางๆ "ไม่ดื่มได้ไหม?"
เขากลัวจริงๆ ว่าสุราถ้วยนี้จะมีพิษ
"ได้สิ นี่มันสิทธิของเจ้า!"
ไม่คิดว่าเด็กหนุ่มจะยิ้ม ไม่ได้ใส่ใจอะไร แล้วก็กินต่อไปเรื่อยๆ ตามใจชอบ
ยิ่งทำให้ม่อฝานในใจสงสัยมากขึ้น
หรือว่าสุราถ้วยนี้จะไม่มีพิษ?
อีกฝ่ายถึงจะเป็นผู้บำเพ็ญมนุษย์แต่ก็ไม่ได้มีจิตคิดร้าย?
ม่อฝานไม่อาจรู้ได้ แต่ก็ยังระมัดระวัง ไม่กล้าดื่มสุราถ้วยนั้นจริงๆ แม้แต่เนื้อย่างก็ไม่ได้แตะ
ตลอดเวลาที่ผ่านมา ได้แต่มองคนหนึ่ง จิ้งจอกหนึ่งกินเนื้อ
เด็กหนุ่มทานไม่มาก พอกินขาหมูป่าย่างเสร็จก็ไม่แตะอีก แต่กลับใช้สองมือที่เปื้อนคราบน้ำมันเช็ดลงบนชุดเขียวที่สวมใส่อย่างเป็นธรรมชาติ จากนั้นก็เก็บกระบี่ไม้ที่อยู่บนพื้น แล้วลุกขึ้นตบท้องอย่างพึงพอใจ "อิ่มแล้ว นานแล้วที่ไม่ได้กินเนื้อย่างอร่อยขนาดนี้ ขอบใจเจ้ามาก!"
"เก... เกรงใจแล้ว!" ม่อฝานตอบติดอ่าง
"ไปล่ะ!"
เด็กหนุ่มหันหลัง โบกมือให้ม่อฝาน แล้วเดินจากไปตามลำพัง แต่พอเดินออกไปไม่กี่จั้งก็หยุด แล้วส่งเสียงออกมา "อ้อ ถ้าเจ้าเจอจิ้งจอกดำตัวนั้นทีหลังต้องระวังให้มาก ไอ้ตัวนั้น... มันกัดคน!"