ม่อฝานเอ่ยพลางยื่นมือจะหยิบ ขณะเดียวกันก็เอ่ยปากด้วยความไม่พอใจเล็กน้อยว่า “นี่คือแม่ทัพสามประทานให้ข้า ตอนนี้เหลืออยู่เพียงเท่านี้จริง ๆ พี่หญิงยังจะระแวงข้าอีกหรือ!”
“ที่แท้ก็เป็นสุราที่แม่ทัพปีศาจประทานให้รึ?”
หญิงงามดวงตาเป็นประกาย ทว่าแล้วก็ยกชามสุราขึ้นดื่มรวดเดียวหมด เอ่ยว่า “พี่แค่ล้อเล่นกับน้องชายเท่านั้น สุรานี้หอมหวานละมุน คอไม่แสบคอ ที่แท้ก็เป็นสุราชั้นเลิศ!”
“ก็แน่นอนอยู่แล้ว ปกติสุรานี้ข้ายังเสียดายดื่มเองเลย!”
ม่อฝานเม้มปากเล็กน้อย ทว่าแล้วก็หันสายตาไปยังเด็กน้อยที่หลับใหลอยู่ในอ้อมกอดของหญิงงาม พลางหัวเราะเอ่ยว่า “พี่หญิงพึ่งถามข้าเมื่อครู่ไม่ใช่หรือว่าทำไมข้าถึงมาปรากฏตัวที่นี่?”
“โอ้? เพราะเหตุใดรึ?”
หญิงงามได้ยินดังนั้นก็หันมามองม่อฝานจริง ๆ
“แม่ทัพสามของข้าชอบกินหัวใจเด็กมนุษย์ที่สุด ฉะนั้นจึงสั่งให้ข้ามาขโมยเด็กในเขตมนุษย์ ข้าเห็นเด็กในอ้อมกอดพี่หญิงดูเหมือนจะเป็นเด็กมนุษย์คนหนึ่ง ขอพี่หญิงยกให้น้องชายได้หรือไม่?”
พอเอ่ยจบ สีหน้าของหญิงงามก็กลับมืดมนลงอีกครั้ง พลางเย็นชาหัวเราะเสียงดัง “อยากได้เด็ก รีบไปแย่งชิงด้วยตัวเองเอาจากเขตมนุษย์สิ เด็กคนนี้ข้าให้เจ้าไม่ได้”
เอ่ยจบ สีหน้าของหญิงงามก็ผ่อนคลายลงอีกครา พูดต่อไปว่า “เด็กคนนี้พี่แทบเอาชีวิตเข้าแลกกว่าจะลักพามาจากเขตแดนมนุษย์ได้ น้องชายอย่าโลภมากเกินไปเลย!”
“หากเป็นเช่นนั้น งั้นก็แล้วกัน!”
ม่อฝานหัวเราะแห้ง ๆ ทว่าแล้วก็ลุกขึ้น เอ่ยว่า “เวลาก็ไม่เช้าอยู่แล้ว ข้าก็กินอิ่มแล้ว ไม่รบกวนพี่หญิงแล้ว ถือเสียว่าเราลาจากกันตรงนี้!”
เมื่อขอเด็กมนุษย์คนนั้นไม่ได้ ม่อฝานก็ไม่มีความคิดจะอยู่กับหญิงงามผู้นี้ต่อไป เพราะอีกฝ่ายเป็นถึงขั้นปีศาจน้อย ยังห่างไว้เสียดีกว่า
“น้องชายรอเดี๋ยว!”
หญิงงามเอ่ยขึ้นมาโดยไม่ทันตั้งตัว แล้วถามต่อว่า “เมื่อครู่เกือบถามน้องชายไปเรื่องหนึ่ง น้องชายเคยเห็นเด็กหนุ่มชุดเขียวที่มีจิ้งจอกขาวตัวน้อยเกาะอยู่บนไหล่บ้างหรือไม่?”