ไม่นานนัก ม่อฝานก็เดินออกมาจากถ้ำของวัวปีศาจต้าลี่ เสียงเตือนสติที่วัวปีศาจเพิ่งพร่ำบอกยังคงก้องกังวานอยู่ในหู
"หลายเอ๋ย พี่เห็นว่าเจ้าเป็นปีศาจที่ซื่อสัตย์ จึงเตือนเจ้าประโยคหนึ่ง อย่าเข้าใกล้เจ้าหมานั่นมากเกินไป มันจะไม่ดีต่อเจ้าภายหน้า
อ้อ อีกอย่าง ปีศาจคนก่อนของเจ้าก็ตายเพราะเจ้าหมานี่แหละ"
"คนก่อน?"
"บอกเจ้าได้เท่านี้ก็มากแล้ว ส่วนปีศาจคนก่อนของเจ้าก็เป็นปีศาจพิษที่กลายร่างมา คิดว่าตงมู่เฮยจื่อที่รับเจ้าไว้ก็เพราะเห็นแก่พิษในตัวเจ้า"
ม่อฝานมาถึงหน้าถ้ำ มองดูตะวันกล้าบนท้องฟ้า คิ้วขมวดเล็กน้อย รู้สึกไม่สบายตัวอยู่บ้าง
ในฐานะปีศาจสัตว์ครึ่งบกครึ่งน้ำ เขาไม่ชินกับอากาศร้อนแห้งแล้งแบบนี้เอาซะเลย
"หลายฮกงั้นหรือ..."
ม่อฝานพึมพำเบา ๆ สายตาก็เย็นชาลงทันทีไม่น้อย
พร้อมกันนั้น เขายังได้รู้จากคำพูดของวัวปีศาจว่าปีศาจบนภูเขาดำลมแทบไม่มีตัวไหนรู้หนังสือ นี่ทำให้ม่อฝานหมดความคิดที่จะเรียนหนังสือจากพวกปีศาจเหล่านี้
เมื่อม่อฝานกลับมาถึงถ้ำข้างสระน้ำพุ ก็พบว่าหลายฮกกำลังนอนกรนเสียงดัง เขายืนอยู่ที่ปากถ้ำจ้องมองหลายฮกอยู่นาน ก่อนจะหมุนตัวจากไป
ม่อฝานไม่รู้ว่า ขณะที่เขาจากไป ดวงตาของเจ้าหมานอนกรนตัวนั้นก็ลืมขึ้นมาอย่างกะทันหัน
ในวันที่ไม่มีภารกิจ ปีศาจน้อยบนภูเขาดำลมแทบไม่มีอะไรต้องทำ ม่อฝานก็เช่นกัน เขาไม่ได้เลือกที่จะนอนหลับทั้งวันอย่างหมาหลายฮก แต่เดินไปที่ประตูหลังแล้วกระโดดลงไปในสระน้ำพุทันที
คำพูดของวัวปีศาจต้าลี่ทำให้ม่อฝานรู้สึกถึงวิกฤตไม่น้อย ดังนั้นเขาจึงรีบเร่งคว้าทุกโอกาสทำสิ่งที่เป็นประโยชน์ต่อตนเอง