การแข่งขันแสดงความกล้าแกร่งกินเวลายาวนานถึงครึ่งวันจึงสิ้นสุดลง เหล่าหลิวไม่สามารถโดดเด่นขึ้นมาจากปีศาจผู้เข้าแข่งขันหลายสิบตนได้ แม้แต่สามอันดับแรกก็เข้าไม่ถึง
สำหรับผลลัพธ์นี้ เฮยจื่อปีศาจน้อยทำได้เพียงถอนหายใจอย่างจนใจ แล้วให้ต้าลี่ขึ้นไปลากเหล่าหลิวที่สลบไสลกลับมาเอง
ผู้ครองแชมป์ไม่ใช่ปีศาจตัวเก็งที่เคยเป็นอยู่เสมอ แม้แต่ปีศาจน้อยก็ไม่ใช่ หากแต่เป็นปีศาจหนูตัวเล็กตนหนึ่ง ซึ่งม่อฝานเคยมีเรื่องบาดหมางกับมันมาก่อน เป็นปีศาจหนูใต้บังคับบัญชาของตาข้างเดียวปีศาจน้อยใต้แม่ทัพสี่
ม่อฝานพอจะจำได้ว่าเจ้านี่ชื่อหนูดอย แม้รูปร่างจะเล็ก ซ้ำยังเป็นปีศาจที่ตัวเล็กที่สุดในบรรดาผู้เข้าแข่งขันทั้งหมด แต่กลับกล้าแกร่งที่สุด ทำให้ทุกปีศาจต่างคาดไม่ถึง
ตาข้างเดียวยิ่งใช้โอกาสนี้จ้องเขม็งเฮยจื่ออย่างยั่วยุ
หลังการแข่งขันสิ้นสุด ปีศาจทั้งหลายต่างแยกย้ายกันไป เฮยจื่อปีศาจน้อยตรงกลับที่พัก ส่วนเหล่าปาและเหล่าซานผู้ติดตามสองตนก็ลากเหล่าหลิวจากไป
ม่อฝานก็ไปกับต้าลี่และพวก พาหงเยี่ยนกลับไปด้วยเช่นกัน
ระหว่างทางกลับ ม่อฝานเอ่ยถามขึ้นมาโดยไม่ทันตั้งตัว “พี่ต้าลี่ ข้าก่อนหน้านี้ได้ยินบนยอดเขาผิงติ่งว่า ยอดเขาผิงติ่งนั้นเกิดจากฝีมือการฟันเพียงหนึ่งกระบี่ของผู้ยิ่งใหญ่เผ่าพันธุ์มนุษย์ เผ่าพันธุ์มนุษย์ยอดแกร่งถึงเพียงนั้นเชียวหรือ?”
“ยอดแกร่ง? หมายความว่าอย่างไร?”
ปีศาจทั้งหลายเบิกตากว้าง ไม่เข้าใจความหมาย ท่ามกลางพวกมัน เจี๊ยวจ๊อกลับมองไปที่หว่างขาของต้าลี่อย่างไม่เจตนาดี
“ไอ้สัตว์! เจ้ามองที่ไหนกัน!”
“ข้าเป็นตัวผู้!” ต้าลี่ด่าอย่างไม่พอใจ
“แค้ก ๆ... พี่ทั้งหลายอย่าได้เข้าใจผิด ยอดแกร่งในบ้านเกิดของข้าหมายถึงการชมปีศาจ หมายความว่าเก่งกาจมาก!”