ม่อฝานมิได้พำนักอยู่ในสระน้ำพุเนิ่นนาน เพราะไม่นานนักเขาก็ได้ยินเสียงเรียกของหลายฮก
เมื่อม่อฝานโผล่ศีรษะขึ้นจากสระน้ำพุ ก็พบว่าหลายฮกกำลังยืนอยู่ที่ประตูหลังจ้องมองเขาอยู่
"หลาย กลับมานานเท่าใดแล้ว เหตุใดไม่เรียกว่าพี่ชายสักคำเล่า?"
หลายฮกมองม่อฝานที่โผล่หัวขึ้นมาจากน้ำ พลางเอ่ยอย่างไม่พอใจ "ท้องของข้าหิวจนร้องโครกครากแล้ว เจ้ารีบหาปลาให้ข้ากินหน่อยเถิด ก่อนหน้านี้เจ้าเคยสัญญากับข้าไว้!"
"พี่ชายวางใจได้ ข้ารู้แล้ว เดี๋ยวจะจับปลาให้พี่ชายทันที!"
ม่อฝานมิได้โกรธ แต่กลับดำผุดดำว่ายลงไปในสระน้ำพุอีกครั้ง ไม่นานก็จับปลาขึ้นมาได้กว่าสิบตัว
"แค่นี้เองหรือ ยังไม่พออุดฟันของข้าเลย!"
มองปลากว่าสิบตัวที่มีความยาวเพียงนิ้วเดียว หลายฮกทำหน้าดูถูกเต็มที
"น้ำในสระนี้ลึกเกินไป ปลาพวกนั้นถูกข้าจับไปหลายตัวก็เริ่มฉลาดขึ้น พากันซ่อนตัวอยู่ลึกลงไปไม่ยอมขึ้นมา" ม่อฝานเอ่ยอย่างขอโทษ แต่แท้จริงแล้วเขาจงใจทำเช่นนี้
เขารู้ดีว่าไม่ควรเลี้ยงเจ้าหมาบ้าตัวนี้ให้อิ่มจนเกินไป ไม่งั้นภายภาคหน้าคงมีเรื่องวุ่นวายตามมาไม่รู้จบ
เห็นม่อฝานพูดจาไม่เหมือนโกหก หลายฮกก็ได้แต่เอ่ยอย่างจนใจ "เอาเถิด ๆ แม้จะน้อยไปหน่อย แต่ก็พอให้พี่ชายได้กินอิ่มมื้อหนึ่ง"
"พวกเจ้าไม่เคยออกไปล่าสัตว์บ้างหรือ?"
"เหล่ากวางกับแกะอ้วนพีในป่า คงดีกว่าปลาในสระน้ำพุแห่งนี้มากนักมิใช่หรือ?" ม่อฝานเอ่ยถามอย่างไม่ใส่ใจ
"เจ้าจะไปรู้อะไร! ก็เพราะพวกเราปีศาจบนภูเขาดำลมมีมากเกินไป เหยื่อรอบข้างจึงถูกฆ่าจนหมดสิ้น หรือไม่ก็ถูกพากันหนีกระเจิดกระเจิง หากต้องการล่าจริง ๆ ต้องเดินไปไกลหลายสิบลี้ เหนื่อยแทบตาย!"
"เป็นเช่นนี้นี่เอง"
ม่อฝานพยักหน้า แล้วเอ่ยปากถามอย่างไม่ใส่ใจ "อ้อ ข้าเคยได้ยินพี่ใหญ่ต้าลี่พูดว่า ในแม่น้ำใหญ่ใกล้ ๆ นี้มีปลาไหลเงินชนิดหนึ่งไม่ธรรมดา ยิ่งไปกว่านั้นเนื้อปลายังแฝงไปด้วยพลังวิญญาณ กินเข้าไปแล้วยังช่วยเพิ่มพูนพลังบำเพ็ญของพวกเราได้ ไม่รู้ว่าเรื่องนี้จริงหรือเท็จ พี่ชายเคยได้ยินบ้างหรือไม่?"
"ปลาไหลเงิน... ที่เจ้าว่าน่าจะเป็นมังกรน้ำหวานสินะ ข้าก็เคยได้ยินท่านนายท่านเอ่ยถึง เรื่องนี้มีจริง"