เมื่อสัมผัสได้ถึงพลังอันพลุ่งพล่านในกาย ม่อฝานก็เดินไปยังต้นไม้ใหญ่ที่ชะลูดอยู่ใกล้ ๆ อย่างไม่ลังเล แล้วชกกำปั้นออกไปหนึ่งหมัด!
ปัง!
เสียงดังสนั่นหวั่นไหว ลำต้นไม้ที่เส้นผ่านศูนย์กลางราวหนึ่งเมตรถูกชกทะลุเป็นรูโหว่ขนาดใหญ่ น้ำยางสีขาวนวลไหลซึมออกมาไม่ขาดสาย
ม่อฝานขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วก็เตะขาอีกหนึ่งเตะไปที่ข้าง ๆ รูโหว่นั้น
ตูม!
ต้นไม้ใหญ่ล้มลงกับพื้น ถูกเตะขาดกลางลำต้น
มองดูต้นไม้ที่ล้มเอียงพาดบนต้นไม้อื่น ม่อฝานสีหน้าก็เผยความตื่นเต้นออกมาบ้างในที่สุด
พลังของตนก้าวหน้าไปจริง ๆ อย่างมาก มิใช่ความเข้าใจผิด!
สัมผัสถึงพลังในกาย ม่อฝานรู้สึกว่าอย่างน้อยก็มีสามพันกว่าชั่ง
พลังสามพันชั่งเช่นนี้ม่อฝานไม่ทราบว่าถือว่าแกร่งหรือไม่ อย่างไรเสียเขาก็ไม่เคยประลองกำลังกับปีศาจตัวอื่นมาก่อน แต่นี่ก็มากกว่าพลังเดิมของเขาอยู่มากโขแล้ว
เขารู้สึกว่าถึงตอนนี้จะมีหมีดำอีกตัวหนึ่งมา เขาก็มั่นใจว่าไม่ต้องพึ่งวิชามหัศจรรย์ใด ๆ เพียงแค่พละกำลังกายภาพก็สามารถบดขยี้มันจนตายได้!
การเปลี่ยนแปลงเช่นนี้ทำให้ม่อฝานดีใจอย่างไม่ต้องสงสัย และในขณะเดียวกันก็เริ่มเข้าใจความมหัศจรรย์ของวิชากลืนฟ้า ดูเหมือนว่าหลังจากกลืนกินสิ่งมีชีวิตแล้ว พลังบางส่วนของฝ่ายตรงข้ามจะถูกส่งกลับมายังร่างกายของตน
"หากเป็นเช่นนั้นจริง วิชานี้ก็สุดยอดเกินไปแล้วกระมัง?"
ม่อฝานพึมพำกับตัวเอง พร้อมกับจิตใจเบิกบาน คิดในใจว่า: "การกลืนกินสัตว์ป่าธรรมดาก็ให้การเปลี่ยนแปลงเช่นนี้ได้ หากกลืนกินปีศาจหรือผู้บำเพ็ญเผ่ามนุษย์ จะเกิดการเปลี่ยนแปลงเช่นไรกันเล่า?"