"โยวเวย พวกเราคุยกันหน่อยเถอะ"
หลินโยวเวยมองหมิงเยี่ยนโจวที่ยืนขวางทางอยู่ตรงหน้า ในใจก็บ่นด่าอีกครั้ง
เมื่อเช้าตอนออกจากบ้านคงไม่ได้ดูฤกษ์ยามจริง ๆ ด้วย!
แต่พอนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเร็ว ๆ นี้ เธอก็อยากรู้มากว่าไอ้โรคจิตน่าขยะแขยงนี่มันต้องการอะไรกันแน่?
เธอชูเข็มเงินในมือขึ้นมา "ยืนอยู่ตรงนั้นแหละ มีอะไรจะพูดก็พูดมา"
ตรงนี้เป็นด้านนอกกำแพงจวนตระกูลหมิง รอบข้างว่างเปล่า สองคนยืนอยู่ตรงนี้ คนอื่นก็มองเห็นได้ชัดเจน
หมิงเยี่ยนโจวไม่ค่อยยินดีนัก "เราเปลี่ยนที่คุยกันเถอะ"
หลินโยวเวยแกว่งเข็มเงินในมือ "จะให้ฉันช่วยรื้อฟื้นความจำให้ไหม?"
"อ้อ เตือนด้วยความเป็นห่วงนะ เข็มนี่มียาพิษ คราวนี้แทงลงไปทีเดียวคงไม่ใช่แค่เจ็บธรรมดาหรอก"
"ไม่แน่ ฉันอาจจะตอนนายได้จริง ๆ นะ! จะลองดูไหม?"
หมิงเยี่ยนโจวรู้สึกวาบเย็นที่ร่างกายท่อนล่างโดยสัญชาตญาณ สายตากวาดมองเข็มเล็ก ๆ เรียงเป็นแถวที่สะท้อนแสงสีเงินในมือเธอ สุดท้ายก็ไม่กล้าก้าวไปข้างหน้าอีกสักก้าว
เขามองเธอด้วยแววตาหม่นหมอง "โยวเวย ฉันคิดไม่ตกเลย ทำไมเธอถึงทำกับฉันแบบนี้? ก่อนหน้านี้ตอนเธอมาที่บ้านฉัน เห็น ๆ อยู่ว่าไม่ใช่..."
หลินโยวเวยขัดจังหวะอย่างรำคาญใจ "แค่นี้?"
เธอยกเท้าก้าวเดิน
หมิงเยี่ยนโจว "โยวเวย! เธอเลิกดื้อสักทีได้ไหม! เขาจะไปแนวหน้า ที่นั่นอันตรายขนาดนั้น เธอเป็นผู้หญิง จะตามไปทำไม?"
หลินโยวเวยเลิกคิ้ว ที่แท้ก็เรื่องนี้นี่เอง!
เธอหรี่ตาลง "แล้วยังไง? เกี่ยวอะไรกับนาย?"