"ว้าว~ หอมจัง—! อร่อย!"
มื้อเย็นวันนี้ หลินโยวเวยเพื่อให้การแสดงสมจริง จึงไม่ได้กินอะไรเลยแม้แต่คำเดียว
หมิงเยี่ยนเฉิงคาดการณ์ไว้แล้วว่าจะเป็นแบบนี้ ก็เลยให้เสี่ยวหลี่ไปสั่งเป็ดย่างที่ร้านเฉินล่วงหน้า
กินคู่กับข้าวสวยร้อน ๆ และซุปตำลึงกุ้งแห้งอีกหนึ่งถ้วย หลินโยวเวยกินได้อย่างอิ่มหนำสำราญ!
"ได้สวัสดิการดีงามขนาดนี้ ต่อไปถ้าต้องแสดงละครอะไรอีกก็บอกฉันมาเลยนะ! ฉันรับรองว่าจะเริ่มแสดงตั้งแต่ก่อนพวกเขาเริ่มกิน!"
"ถ้าฉันแสดงดี ฉันก็ไม่ต้องกินข้าว แต่ถ้าฉันแสดงไม่ดี พวกเขาก็จะกินไม่ลง!"
"ยังไงซะกลับมาฉันก็ยังมีของดี ๆ ให้กินอยู่ดี ไม่ขาดทุนหรอก~!"
หมิงเยี่ยนเฉิงชงน้ำขิงแดงให้เธออีกแก้ว: "อย่าพูดมากเลย กินเสร็จแล้วก็ดื่มให้หมด ช่วยย่อยแล้วรีบเข้านอนเถอะ ตอนนี้กลางคืนหนาวมากแล้วนะ"
ถ้าไม่ใช่เพราะรู้ว่าเธอไม่สะดวกช่วงมีประจำเดือน ฟังจากที่เขาพูด เธอคงคิดว่าผู้ชายคนนี้คิดแผนทะลึ่งอะไรอีกแล้ว
แต่ถึงเขาจะทะลึ่ง ก็รู้จักสงสารเธอเหมือนกัน
ช่วงนี้เธอไม่สะดวก เขาไม่เพียงแต่ทำตัวเรียบร้อย ยังดูแลเธออย่างดีจนไม่มีที่ติ
ตอนกลางคืนให้บริการกอดอุ่น ๆ กลางดึกก็เปลี่ยนถุงน้ำร้อนให้ ทำให้เท้าและหัวใจของเธออบอุ่นอยู่ตลอดเวลา
ตอนกลางวันยังชงน้ำขิงแดงให้เธอเป็นพัก ๆ หรือไม่ก็ยัดถุงน้ำร้อนให้เธอกอด
เหมือนกับ…
หลินโยวเวยอดใจไม่ไหว จึงหลุดปากออกไป: "เหมือนคุณแม่ลูกอ่อนชายเลยนะ…"
หมิงเยี่ยนเฉิงชะงักไป เหมือนฟังไม่ชัด: "เธอว่าไงนะ?"
หลินโยวเวยหัวเราะ "ฮึ ๆ" แล้วแก้ตัวต่อหน้า: "ฉันไม่ได้ว่าไงนะ คุณหูฝาดไปเองรึเปล่า?"