"เยี่ยนเฉิง เจ้ามานี่"
หมิงเหล่าเหย่เห็นบรรดาลูกหลานเดินเข้ามา แต่ในสายตาของเขาตอนนี้มีเพียงหมิงเยี่ยนเฉิงเท่านั้น
แม้แต่หมิงจ้าวคังผู้เป็นบุตรชายคนโตแท้ ๆ ก็ยังถูกละเลย
หากคู่สามีภรรยาหมิงอาสามอยู่ที่นี่ คงต้องตกใจและประหลาดใจอย่างยิ่ง
ดูท่า น้ำหนักของคนในครอบครัวใหญ่ในใจของเหล่าเหย่ ได้พลิกผันเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงแล้ว!
ครอบครัวใหญ่ตระกูลหมิง พลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินอย่างแท้จริง!
หมิงจ้าวคังย่อมสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงละเอียดอ่อนแต่ชัดเจนยิ่งของเหล่าเหย่
แต่ตอนนี้เขาไม่มีใจไปสนใจ เพราะมีเรื่องที่สำคัญยิ่งกว่า
เขาจึงเอ่ยปากเตือน "น้องสะใภ้รอง มีอะไรก็รีบพูดกับท่านพ่อเถอะ"
เขาเชื่อว่า เมื่อเหล่าเหย่ฟังคำของหวังอวี้หลินจบ ก็คงหมดอารมณ์มาเล่นละครเชิดชูคนหนึ่งเหยียบอีกคนที่นี่
หมิงเยี่ยนเฉิงจูงมือหลินโยวเวย มายังด้านข้างห้องโถงใหญ่ หามุมที่ค่อนข้างสงบแต่ยังมองเห็นเหตุการณ์ได้ชัดเจน
หวังอวี้หลินไม่แคร์ภาพลักษณ์และหน้าตาอีกต่อไป ใช้แขนเสื้อปาดน้ำตา เตรียมอ้าปากพูด
"เหล่าเหย่! ครั้งนี้ที่เยี่ยนโจวบาดเจ็บไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับตระกูลแม่ข้าหรือตัวข้าเลยนะ! พวกเขาถูกหลอกทั้งนั้น!"
เพียงอ้าปากก็ทิ้งระเบิด!
บอกว่ามาขอความเห็นใจ แต่กลับทำให้ข้อหาของตัวเองแน่นหนายิ่งกว่าเดิม!
ความดันโลหิตของหมิงเหล่าเหย่พุ่งพรวดทันที!
เขาขมวดคิ้วถาม "หมายความว่ายังไงว่าถูกหลอก? งั้นพวกเขาก็ลงมือจริง ๆ เพียงแต่คิดว่าคนที่ต้องทำร้ายไม่ใช่เยี่ยนโจวงั้นหรือ?"