"มา ดื่มน้ำขิงแดงถ้วยนี้เสีย"
หลินโยวเวยเหนื่อยสุดตัว แต่ยังไม่ได้นอน
เพราะมีชายคนหนึ่งชงน้ำขิงแดงมาให้ ต้องให้เธอดื่มก่อนนอนให้ได้
"ดื่มแล้ว ร่างกายจะได้อบอุ่น"
ตอนนี้หลินโยวเวยไม่อยากขยับแม้แต่เส้นผมสักเส้น อีกทั้งก่อนหน้านี้หลับที่โรงพยาบาลมาแล้ว ตอนนี้เลยไม่ค่อยง่วง จึงจงใจไม่ยอมทำตาม
แถมยังหาเรื่องจับผิด "ตัวคุณก็อุ่นดีอยู่แล้วนี่ คุณไม่ได้กอดฉันนอนเหรอ"
"นี่กินอิ่มหนำสำราญแล้ว อยากออกไปหาใหม่ต่อรึไง"
นี่ล้วนเป็นคำพูดโพล่งออกมาตอนสมองไม่แล่น กว่าจะรู้ตัวว่ามันไม่ค่อยดีก็พูดออกไปแล้ว
ลืมตาขึ้นมามอง ก็จริงอย่างที่คิด!
ดวงตาของชายหนุ่มคมลึกเจือสีเหลืองเรือง ในมือยังถือถ้วยยานั้นไว้ เอ่ยเสียงเบา ๆ ว่า "ฉันยังอยากเล่นต่ออีกรอบจริง ๆ..."
"แต่ไม่อยากออกไปหาหรอก"
ไม่ออกไปหา ก็คือมาหาเธอน่ะสิ?!
หลินโยวเวยสะดุ้งสุดตัว อยากถอยหนีโดยสัญชาตญาณ
หมิงเยี่ยนเฉิงคาดการณ์ไว้ก่อนแล้ว มือข้างหนึ่งกดไหล่เธอไว้ข้ามผ้าห่ม น้ำเสียงทุ้มต่ำ "อยู่นิ่งๆ เถอะ ลมเข้าจะไม่สบายเอา"
แล้วก็เกลี้ยกล่อม "นี่คุณไม่ได้กินยาปรับร่างกายอยู่หรือ ยาขมขนาดนั้นคุณยังยอมกิน ให้กินน้ำขิงแดงทุกวันคุณกลับต่อต้าน ชอบหาเรื่องลำบากใส่ตัวใช่ไหม"
หลินโยวเวยเม้มปาก "คุณอย่ามาทำรุ่มร่ามกับฉัน ฉันก็จะยอมกิน"
หมิงเยี่ยนเฉิงยิ้มเจ้าเล่ห์ "ฉันว่าฉันอยากให้คุณกินเยอะๆ มากกว่า จะได้ให้ฉัน... ทำรุ่มร่าม... ได้เยอะขึ้น"