หมิงเหล่าเหย่เอ่ยเสียงทุ้มลึก คล้ายคำเตือน “เยี่ยนเฉิง...”
เขาให้ไปขวางคนงั้นหรือ?
ไม่ใช่แน่นอน!
หากอารองหมิงหนีไปได้ และจับหลักฐานที่เขาแอบมีสัมพันธ์กับหญิงอื่นไม่ได้ ต่อไปก็จะมีช่องทางให้ดำเนินการได้อีกมาก!
แต่ถ้าจับได้คาหนังคาเขา อารองหมิงจะจบสิ้นไม่พอ ตระกูลหมิงก็จะพลอยถูกลากไปซวยด้วย!
เขาไม่เชื่อว่าหมิงเยี่ยนเฉิงจะไม่เข้าใจความหมายของเขา!
นี่มันปีกกล้าขาแข็ง!
ดังนั้น หมิงเหล่าเหย่จึงยิ่งโกรธเกรี้ยว!
หมิงเยี่ยนเฉิงถามทั้งที่รู้อยู่แก่ใจ:
“เหล่าเหย่ ท่านคิดว่าข้าจัดการเป็นไงบ้าง? มีช่องโหว่ไหม? ถ้ามี รีบอุดเสียนะ ตอนนี้ยังทันการณ์ ต้องขวางคนไว้ได้แน่”
เขาพูดเนิบ ๆ ว่า “ขอเพียงอย่าออกนอกนครหลวง ทุกอย่างยังพอว่าได้”
หมิงเหล่าเหย่โกรธจนหายใจแรง ไม่รู้ว่ากำลังด่าอารองหมิง หรือด่าหมิงเยี่ยนเฉิง:
“ดี! ดี... ดี... พวกแก! พวกแก พวกแกนี่... ต่างก็ปีกกล้าขาแข็ง... ต่าง ไม่ฟังคำข้าแล้ว...”
เขาโกรธจนปัดถ้วยชาบนโต๊ะกระเด็น ถ้วยกระเบื้องหล่นเปรี้ยงปร้างแตกกระจายเต็มพื้น
หลินโยวเวยมองแล้วใจหาย โอ้ย ของพวกนี้ล้วนเป็นสมบัติ! ต่อไปจะมีค่ามหาศาล!
หมิงเยี่ยนเฉิงทำเป็นไม่เข้าใจ:
“เหล่าเหย่อายุมากแล้ว พักผ่อนเถิดนะขอรับ เรื่องท่านอาเขยคราวนี้ยุ่งยากนัก เพิ่งเริ่มต้นเอง ท่านต้องรักษาสุขภาพให้ดี”
แล้วส่งสายตาให้หลินโยวเวย “ไปกัน”