เสี่ยวหลี่โน้มตัวเข้าไปกระซิบข้างหูหมิงเยี่ยนเฉิงสองสามประโยค
หมิงเยี่ยนเฉิงหรี่ตาลง สีหน้าแย่มาก เอ่ยขึ้นทันทีว่า “ไป!”
เสี่ยวหลี่จัดแจงเข็นเขาออกจากห้องไปทันที
หัวใจของหลินโยวเวยเต้นระรัว “ตึกตึกตึก” อย่างบ้าคลั่ง จะออกไปปฏิบัติภารกิจหรือ?
เธอร้อนรน ลนลาน ร่างกายก้าวตามพวกเขาไปโดยไม่รู้ตัว
หมิงเยี่ยนเฉิงเหมือนจะรู้สึกตัวได้ จึงส่งสัญญาณให้เสี่ยวหลี่หยุด
เขาหมุนล้อรถเข็นกลับมา รอให้หลินโยวเวยเข้ามาใกล้ แล้วคว้ามือของเธอไว้ ปลอบเสียงอ่อนโยนว่า “วางใจเถอะ ฉันไม่เป็นอะไร”
สัมผัสได้ว่ามือของเธอสั่นเทา ในใจถอนหายใจ ออกแรงบีบเล็กน้อย “เธอเข้ามาใกล้ๆ หน่อย ฉันมีเรื่องจะบอก”
หลินโยวเวยโน้มตัวตามแรงของเขา
หมิงเยี่ยนเฉิงยกมือขึ้นจับท้ายทอยของเธอ กดลงมาเบาๆ แล้วแนบชิดข้างหู กระซิบเสียงเบาว่า “หมิงเยี่ยนโจวเกิดเรื่องแล้ว คาดว่าเจ็บไม่เบา”
หลินโยวเวยตกใจ แต่ก็แอบโล่งใจ
แล้วก็สงสัย “แล้วเกี่ยวอะไรกับคุณล่ะ?”
หมิงเยี่ยนเฉิงเห็นสีหน้าเธอผ่อนคลายลงแล้ว ใบหน้าก็อ่อนโยนลงเช่นกัน
นิ้วของเขาไล้ไปมาที่ท้ายทอยของเธออย่างไม่รู้ตัว ยังคงพูดเสียงต่ำว่า “คนของผมจับผู้ต้องสงสัยไว้ได้สองสามคน ผมต้องไปจัดการหน่อย”
คราวนี้หลินโยวเวยตกใจจริงๆ
เพิ่งจะรู้ว่า ที่แท้ทุกครั้งที่เขาเคยบอกว่า “มีแผนในใจ” นั้น เขาเตรียมการไว้แต่แรกแล้ว
เธอถอนหายใจยาวๆ ผ่อนคลายลงอย่างสมบูรณ์ “ค่ะ ถ้างั้นคุณระวังตัวด้วย ดูแลความปลอดภัยด้วยนะ”