หมิงเยี่ยนเฉิงจูบเธอลึกซึ้ง ปิดปากเธอไว้ก่อนจะหลุดคำพูดใดออกมา
เขาหายใจหอบ กระซิบเตือนเบาๆ ว่า “ระวังกำแพงมีหู”
จากนั้นไม่ให้โอกาสเธอพูดอะไรเลย ก้มลงจูบอย่างดูดดื่ม
ดวงวิญญาณของหลินโยวเวยที่เพิ่งรู้สึกตัวขึ้นมาได้ชั่วครู่ ก็ระเบิดเป็นดอกไม้ไฟอีกครั้งทันใด...
เธอพยายามเตือนบุรุษผู้นี้ “ให้ฉันดูขาของคุณหน่อย...”
“ฉันต้องตรวจสอบ...”
แต่คำร้องขอทั้งหมดของเธอ ถูกความรักอันเด็ดเดี่ยวของชายหนุ่มกลืนหายไปหมด
เธอได้ยินเพียงประโยคเดียวอย่างเลือนรางว่า “พรุ่งนี้ค่อยดู!”
หลินโยวเวยได้ตรวจขาให้เขาจริงๆ ก็วันรุ่งขึ้น เพราะเมื่อคืนเธอหลับไปได้อย่างไร ตัวเธอเองยังไม่รู้เลย
เขาเหมือนกับว่าขาหาย ทำให้ถูกฉีดยากระตุ้นเข้าเข็มหนึ่ง ทั้งคืนตื่นตัวเป็นพิเศษ!
เธอจริงๆ... ต้านทานไม่ไหวเลย!
ดีที่ชายหนุ่มรู้ตัวเองดี เช้าวันรุ่งขึ้นให้ความร่วมมืออย่างมาก
หลินโยวเวยให้ไปทางตะวันออก เขาจะไม่ไปทางตะวันตกเด็ดขาด!
จับชีพจรก่อน แล้วคลำกระดูก สุดท้ายจึงฝังเข็ม หลินโยวเวยอดกลั้นความตื่นเต้นในใจ ถามว่า “ตอนนี้คุณเดินได้นานแค่ไหน?”
ตามการวินิจฉัยของเธอ ผลของโอสถบำรุงปราณนั้นทรงพลังมาก แต่เพราะเธอให้ในปริมาณที่น้อยมาก ดังนั้นขาของเขาจึงไม่น่าจะหายดีสมบูรณ์
ตอนนี้ที่เดินได้ ก็น่าจะมีข้อจำกัด
เป็นอย่างที่คิด หมิงเยี่ยนเฉิงตอบว่า:
“เมื่อเช้าผมลองแล้ว เดินได้ประมาณหนึ่งถึงสองนาที ยืนได้นานกว่า แต่หลังจากนั้นก็จะชาไร้เรี่ยวแรง นานกว่านั้นก็จะไม่มีความรู้สึกเลย”