หมิงเยี่ยนเฉิงยังให้กำลังใจอีก: “ตั้งใจทำงานนะ อย่าทำให้ผู้นำผิดหวังเชียว”
“เมื่อกี้แกพูดว่าอะไรนะ?!”
ทุกคนในครอบครัวมีปฏิกิริยารุนแรงมาก แทบจะร้องถามออกมาพร้อมกัน!
มีเพียงตู้รัวซินที่เสียอาการถึงขั้นอุทานออกมา!
หมิงเยี่ยนโจวก็ตกใจมากเช่นกัน ไม่คิดเลยจริง ๆ!
แต่หลังจากความตกใจ ก็กลายเป็นดีใจและตื่นเต้น: “นี่…ผมไม่ได้รับข่าวเลยนะครับ…”
เขาก็คิดเหมือนกันว่า หรือหมิงเยี่ยนเฉิงจะแกล้งเขา?
เพราะหลายวันมานี้ ทุกคนต่างพูดกันว่าภารกิจแนวหน้าตกเป็นของหมิงเยี่ยนเฉิง ไม่มีใครเอ่ยถึงเขาแม้แต่ครึ่งคำ
ตอนแรกสุด เขายังไม่ยอมรับในใจอยู่เลย
คิดว่าเขาด้อยกว่าคนขาเป๋ตรงไหน?
ทำไมถึงถูกเขากดหัวอยู่เป็นประจำ?
แต่ค่อย ๆ คิดไป คิดถึงว่าหลินโยวเวยไม่สามารถตามไปด้วยกันได้ แล้วเธอจะต้องอยู่ที่จวนเก่าตระกูลหมิงตามลำพังอีกนาน จู่ ๆ เขาก็ปลง!
ภารกิจนี้ตกเป็นของเขาต่างหากที่ดี!
ถ้าเขาไม่ออกไปทำภารกิจ แล้วตนจะหาโอกาสได้จากที่ไหน?
หมิงเหล่าเหย่ก็ได้สติกลับมาแล้ว จ้องมองหมิงเยี่ยนเฉิงด้วยแววตาเป็นประกาย: “เจ้าว่ามาให้ละเอียด ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”
หมิงเยี่ยนเฉิงยังคงทำท่าเรียบเฉยเหมือนเดิม: “ก็อย่างที่พวกท่านได้ยินนั่นแหละ ภารกิจแนวหน้าครั้งนี้ คนที่ผู้นำเบื้องบนเลือก ไม่ใช่ข้า”
“แต่พวกท่านก็ไม่เสียหายอะไร ผู้นำเลือกหมิงเยี่ยนโจว”
พวกตาแก่ตระกูลหมิงคิดอะไรกันอยู่ ตอนนี้ยังดูไม่ออก
ต่างนิ่งเงียบสบตากัน ยังไม่แสดงความเห็นในทันที