หลินโยวเวยเร่งฝีเท้าทันที: "ไปเร็ว รีบกันเถอะ!"
หมิงเยี่ยนเฉิงไม่ได้หันกลับมามอง แม้แต่ตอนข้ามธรณีประตู เขายังเอื้อมมือจับกรอบประตูช่วยออกแรง ทำให้เธอเข็นรถเข็นได้ง่ายและเร็วยิ่งขึ้น
ไม่สนใจเสียงดังมาจากด้านหลังเลยสักนิด: "โอ๊ย รัวซินเป็นยังไงบ้าง?"
"พี่ใหญ่ทำไมอยู่ดีๆ ถึงลงมือล่ะ!"
……
กลับมาถึงห้อง หลินโยวเวยก็ฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดี แล้วส่งสัญญาณให้หมิงเยี่ยนเฉิง: "มาเลย ฉันจะฝังเข็มให้!"
หมิงเยี่ยนเฉิง: "เธอยังกินข้าวไม่เสร็จไม่ใช่เหรอ? ไม่กินข้าวก่อนหรือ?"
หลินโยวเวย: "ไม่ ฉันต้องรีบลงมือแล้ว!"
หมิงเยี่ยนเฉิงเข้าใจดี จึงให้ความร่วมมือเต็มที่: "ได้ มาเลย!"
สมกับที่คาดไว้ ไม่นานก็มีคนมาเคาะประตู
หลินโยวเวยถือเข็มเดินไปเปิดประตู
ด้านนอกมีหวังอวี้หลินและฉินตานฮวายืนอยู่ หวังอวี้หลินเห็นเธอก็ขมวดคิ้ว หน้าบึ้ง จ้องเขม็งมาที่เธอ:
"แม่สามีของเธอเกิดเรื่อง เธอหนีมาหลบอยู่ที่นี่ได้ยังไง? รีบหน่อย! เธอเป็นหมอ รีบไปดูอาการแม่สามีของเธอเร็ว!"
หลินโยวเวยถอยหลังหนึ่งก้าว พลางยกเข็มเงินในมือขึ้น: "อาสะใภ้รองเข้าใจผิดแล้ว! ฉันไม่ใช่หมอ!"
"อีกอย่าง! พี่เยี่ยนเฉิงที่รักของฉันจู่ๆ ก็ไม่สบาย ฉันต้องดูแลเขาตอนนี้ ไปไหนไม่ได้"
"ฉันขอแก้คำพูดของท่านอีกอย่าง แม่สามีฉันอยู่ใต้ดินต่างหาก!"
"ส่วนคุณป้าตู๋ไม่สบาย ก็รีบส่งโรงพยาบาลเถอะ! ระหว่างที่มัวเสียเวลาอยู่นี่ โรงพยาบาลไปถึงตั้งนานแล้ว!"
"สุดท้ายนี้ฉันขอย้ำอีกครั้งนะ ฉันไม่ใช่หมอ ดูอาการใครไม่เป็น!"