ตู้รัวซินดึงหมิงยันหรูกลับเข้าห้อง: "บ้าไปแล้วหรือ ตอนนี้คุณปู่กำลังนอนกลางวัน ถ้าปลุกให้ตื่น มีหวังได้ดีกันล่ะ!"
หมิงยันหรูโมโหจนไม่ยอม: "แม่! ดูนังจิ้งจอกนั่นสิ! มันยโสอะไรนักหนา! ก็แค่ปีนเตียงผู้ชายได้! หน้าด้านจริง ๆ!"
ตู้รัวซินจิ้มนิ้วลงบนหน้าผากนาง: "ก็รู้ว่ามันหน้าด้าน แล้วยังจะไปเถียงกับมันอีกทำไม ลดตัวเปล่า ๆ!"
"เธอเป็นคุณหนูตระกูลหมิงของเรานะ! ในแวดวงนครหลวง มีลูกสาวตระกูลอื่นอีกกี่คนที่อิจฉาเธอ!"
หมิงยันหรูถึงรู้สึกโล่งอกขึ้นมา
ตู้รัวซิน: "คิดว่ามันปีนเตียงสำเร็จแล้ว แต่งกับหมิงเยี่ยนเฉิงแล้ว จะได้ขึ้นคานทองเป็นหงส์จริง ๆ หรือไง?"
"อย่าลืมสิ ว่าเขาเป็นไอ้หมัน!"
หมิงยันหรูถูกสะกิดเลยได้สติ: "จริงด้วย! แล้วยังเป็นง่อยอีกต่างหาก! ฉันนี่โมโหจนสมองตื้อเลย!"
"ต่อไปมันจะไม่ได้อะไรเลยสักอย่าง ตอนนี้ยโสแค่ไหน ต่อไปก็ต้องอนาถขนาดนั้น!"
ตู้รัวซินยิ้ม: "เข้าใจก็ดีแล้ว ต่อไปพูดจาทำอะไรใช้สมองหน่อย อย่าไปหาเรื่องให้คุณปู่ไม่พอใจ"
"ไม่ได้บอกจะไปเที่ยวกับเพื่อนหรือ? รีบไปเถอะ อย่าลืมว่าค่ำนี้มีงานเลี้ยงครอบครัว กลับมาเร็ว ๆ"
หมิงยันหรูถึงค่อยอารมณ์ดี เปลี่ยนชุดกระโปรงสีชมพูอ่อน แล้วออกจากบ้านไป
หลินโยวเวยไม่ถูกพี่น้องตระกูลหมิงรบกวนจิตใจเลยแม้แต่น้อย จุดสนใจของนางอยู่ที่: "ข้างล่างไม่มีห้องหรือ? ทำไมพวกเราอยู่ข้างล่างไม่ได้ล่ะ?"