หมิงเยี่ยนเฉิง: "น่าสงสาร?"
เขาเลิกคิ้วมองเธอ รู้สึกแปลกใหม่!
นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนใช้คำว่าน่าสงสารกับเขา!
เขาเกิดในยุคสงคราม แม่เสียชีวิตตั้งแต่เขายังเล็ก พ่อยุ่งอยู่กับการรบ เขาต้องระหกระเหินไปกับพี่สาว
ตั้งแต่เด็กเขาดุร้ายและชอบต่อสู้ เพราะมีเพียงวิธีนี้เท่านั้นที่จะปกป้องตัวเองและพี่สาวได้
กว่าจะมีชีวิตที่มั่นคงได้ก็ลำบากแสนเข็ญ ในที่สุดก็หาพ่อเจอ แต่กลับรู้ว่าพ่อสร้างครอบครัวใหม่ไปนานแล้ว
ดูจากอายุลูกของเมียใหม่พ่อ ตอนที่แม่เขายังไม่ตาย หมิงจ้าวคังก็แต่งงานกับเมียน้อยโดยที่ยังไม่ได้หย่ากับแม่!
ถึงตอนนั้น เขาก็เก็บงำความคาดหวังในความรักจากครอบครัวไว้จนหมดสิ้น กลายเป็นคนเย็นชาไร้หัวใจมากขึ้น
เขาเข้ากรมทหารตั้งแต่ยังเด็ก เกียรติยศทางทหารเต็มตัวและยศปัจจุบัน ล้วนได้มาจากการต่อสู้ด้วยเลือดเนื้อและหยาดเหงื่อ
เขาชินกับการเข้มแข็งและเด็ดขาดมาตลอดชีวิต ไม่เคยคิดเลยว่าสักวันหนึ่งตัวเองจะมาเกี่ยวพันกับคำว่า "น่าสงสาร"
หลินโยวเวยเคี้ยวอาหารจนแก้มตุ่ย พยักหน้า เคี้ยวละเอียดกลืนเสร็จแล้วถึงพูดต่อว่า:
"แต่ไม่เป็นไร ตอนนี้มีฉันแล้ว เราพึ่งพากันและกัน ตราบใดที่เราไม่คิดว่าตัวเองน่าสงสาร คนที่น่าสงสารก็คือพวกเขา!"
หมิงเยี่ยนเฉิงรู้สึกว่าคำพูดของเธอน่าสนใจมาก พอคิดดูดีๆ ก็รู้สึกมีเหตุผลอย่างยิ่ง: "แม้ฉันจะไม่เข้าใจว่าทำไม แต่ฉันว่าเธอพูดถูก"
หลินโยวเวย: "คุณเป็นหลานชายสายตรงคนโตใช่ไหม?"
หมิงเยี่ยนเฉิงพยักหน้า