หลินโยวเวยรู้สึกแค่คลื่นไส้!
ถุย!
ไอ้ผู้ชายชาติหมา หลั่งเร็ว หย่อนสมรรถภาพ อายุสั้น!
เธอเล็งกิ่งไม้แห้งที่หักคาต้นไม้ไว้ แล้วเอื้อมมือไปบิดดึงจนสุดแรง แล้วปล่อยมือ!
กิ่งไม้แห้งที่หักร่วงหล่นลงไป กำลังจะตกใส่หัวหมิงเยี่ยนโจวตรงๆ
ไป๋ซู่ถิงที่ยืนอยู่ข้างๆ เขาตกใจจนตาเบิกค้าง: "อ๊า—— พี่เยี่ยนโจว!"
"ระวังนะ——"
หมิงเยี่ยนโจวอายุยังน้อยก็ไต่เต้าขึ้นมาถึงตำแหน่งผู้กอง ซึ่งแน่นอนว่ามีหมิงจ้าวคังและแรงหนุนจากทางบ้านตู้รัวซินอยู่เบื้องหลัง แต่ตัวเขาเองก็ไม่ใช่คนอ่อนแอ
ดังนั้น วิกฤตเล็กน้อยแค่นี้ สำหรับเขาจึงไม่น่าพูดถึง
เขาหลบหลีกได้อย่างง่ายดาย พลางเอื้อมมือไปปกป้องไป๋ซู่ถิงที่ตกใจจนเสียขวัญหน้าซีดเผือด: "ระวังหน่อย อย่ากลัว มีฉันอยู่ ไม่เป็นไร"
แต่เขายังคงเงยหน้าขึ้น มองไปที่หน้าต่างที่ถูกปิดไปแล้ว
สีหน้าแปลกประหลาด ในแววตายังมีความดีใจเล็กน้อย
เมื่อครู่ที่เธอทำแบบนั้น แท้จริงแล้วกำลังพุ่งเป้าไปที่ถิงถิงใช่ไหม?
ถ้าอย่างนั้น เธอกำลังถือสาที่เขาเลือกถิงถิง ไม่เลือกเธอสินะ?
หึ ผู้หญิงเสแสร้ง!
หลินโยวเวยทิ้งกิ่งไม้ที่หักนั้นแล้วหันหลังปิดหน้าต่างจากไปตั้งแต่แรก โดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง ในสายลมทิ้งไว้เพียงเสียงด่าของเธอ: "ไอ้ชาติหมา! ข้าเห็นยายแกสิ!"
พอเธอหันกลับมา ก็พบว่าหมิงเยี่ยนเฉิงมายืนอยู่ข้างหลังเธอตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้
เธอคิดว่า ด้วยมุมที่เขานั่งอยู่บนรถเข็น และอยู่ห่างจากเธอไปสองสามก้าว คงมองไม่เห็นสิ่งที่เธอทำเมื่อครู่แน่
นึกถึงคำเตือนของชายคนนี้ก่อนหน้านี้ และความสัมพันธ์ของทั้งสองในตอนนี้