"สะใภ้เยี่ยนเฉิงเอ๋ย เจ้าต้องรักษาโรคให้เยี่ยนเฉิงของข้าให้หายดีนะ!"
"โรคไร้ทายาทรักษาไม่หายก็ช่างเถิด ไม่ใช่เรื่องสลักสำคัญอะไร แต่ขานี่ ต้องรักษาให้ดีจริง ๆ นะ!"
หวังอวี้หลินพูดจบก็รอดูฉากตลกของหลินโยวเวย
นางเดาว่า หลินโยวเวยคงยังไม่รู้เรื่องโรคไร้ทายาทของหมิงเยี่ยนเฉิง
คิดดูก็รู้ หมิงเหล่าเหย่จะยอมให้หมิงเยี่ยนโจวซึ่งเป็นคนเดียวของตระกูลใหญ่ที่ยังแบกรับภาระและมีอนาคตไกล รับปากการแต่งงานครั้งนี้ แต่งนางอีเด็กสาวบ้านนอกอย่างนั้นหรือ!
เพื่อส่งนางไป และให้พวกเขาแต่งงานเร็วขึ้น ต้องปิดบังเรื่องโรคของหมิงเยี่ยนเฉิงเป็นแน่
ดังนั้น คำพูดเมื่อครู่ของนาง ฟังดูเหมือนเป็นห่วงเด็กทั้งสอง
แต่ที่จริงแล้ว ทุกประโยคล้วนปักใจหลินโยวเวย
หวังอวี้หลินพูดจบ คนเกือบทั้งหมดในห้องอาหารก็จับจ้องไปที่หลินโยวเวย
สีหน้าของทุกคนต่างกัน แต่มีจุดร่วมอย่างหนึ่ง
ดูเรื่องสนุก
แม้แต่หมิงเหล่าเหย่ก็กำลังมองหลินโยวเวย รอปฏิกิริยาของนาง
เพราะหลังจากนางเข้ามาในบ้าน ไม่มีใครบอกนางเลยจริง ๆ ว่าเรื่องโรคไร้ทายาทที่ปิดเป็นความลับของหมิงเยี่ยนเฉิง
ตอนนั้นเขาก็แค่บอกว่า หมิงเยี่ยนเฉิงไม่เหมาะสม จึงเลือกหมิงเยี่ยนโจวให้นาง
ส่วนเมื่อคืน เป็นนางเองที่ปีนเตียง และการแต่งงานก็เป็นพวกเขาจัดการกันเอง
ตระกูลหมิงไม่มีใครบังคับนาง
หลินโยวเวยไม่ทำให้ใครผิดหวังจริง ๆ ฉับพลันก็เผยสีหน้าประหลาดใจ