"แม่——"
"แม่ไม่เป็นไรนะ อย่ามาทำให้พวกเรใจหายแบบนี้!"
"แม่ อย่าเพิ่งร้อนใจไปนะ——"
นอกจากเสียงถามไถ่เป็นกังวลของคนรุ่นเล็กในครอบครัวรอง เสียงร้องไห้ และเสียง "อา ๆ" ที่จับใจความไม่ได้ของหวังอวี้หลินแล้ว
ทั้งห้องอาหารก็เงียบสนิท
ทุกคนมองหลินโยวเวยด้วยสายตาที่เปลี่ยนแปลงไปอย่างซับซ้อนและ...ระแวดระวัง!
พวกเขาล้วนไม่แน่ใจว่าเมื่อกี้หวังอวี้หลินเกิดอาการปากเบี้ยวสะบัดร้อนขึ้นมากะทันหันจริงหรือเปล่า!
เพราะเมื่อครู่พวกเขาไม่ได้สังเกตอาการของหวังอวี้หลินเลย แถมการเคลื่อนไหวของหลินโยวเวยก็ทั้งเร็วทั้งกะทันหันเกินไป!
รวมถึงตู้รัวซินกับฉินตานฮวาที่นั่งอยู่ข้างหวังอวี้หลิน ก็ยังไม่รู้เรื่อง!
แต่อย่างไรก็ตาม ไม่ว่าตอนนี้หวังอวี้หลินจะป่วยกะทันหันด้วยตัวเอง หรือเป็นฝีมือของหลินโยวเวย
มันก็ทำให้พวกเขาประจักษ์แก่ใจแล้วว่า ผู้หญิงตรงหน้าที่รูปร่างหน้าตางดงามสะดุดตา ซึ่งทุกคนเห็นพ้องต้องกันว่าเป็นเด็กบ้านนอกเท้าแดงที่ไต่เต้ามาจากชนบทอย่างหลินโยวเวยนั้น ไม่ได้ธรรมดาเลย!
เธอไม่ใช่คนสิ้นคิดที่มีเพียงรูปโฉมยั่วยวนใจว่างเปล่าเป็นแน่!
"พ่อ ช่วยแม่ด้วยเร็ว——"
"คุณปู่ แม่ข้าหน้าเร็ว ๆ ด้วยเถิด!"
คนรุ่นเล็กของครอบครัวรองร้อนใจจนทนไม่ไหวแล้ว สถานการณ์วุ่นวายอลหม่านไปหมด
หมิงเหล่าเหย่เห็นว่างานเลี้ยงสังสรรค์พร้อมหน้าพร้อมตาของครอบครัวกำลังจะถูกทำลายจนสิ้น เหลืออดจึงเอ่ยปาก พูดกับหลินโยวเวยว่า "สะใภ้เยี่ยนเฉิง..."
หลินโยวเวยไม่รอให้ท่านพูดจบ ลุกขึ้นยืน "คุณปู่คะ เมื่อเห็นแก่ที่หล่อนยังเป็นชีวิตคน ฉันลองดูสักตั้งก็แล้วกัน!"