"ดะ... ดังนั้น... คุณจะไปไหม?"
เสียงของหลินโยวเวยสั่นพร่า ริมฝีปากนางถูกกัดแน่นจนแทบห้อเลือด
ในยามนี้ ใจนางเต้นระทึกกระวนกระวายเหลือเกิน!
นางเปลี่ยนเส้นทางชีวิตของตัวเองในหนังสือแล้วก็จริง แต่วันข้างหน้ายังอีกยาวไกล...
ในยุคที่สิทธิสตรีนั้นเพียงแค่ดังขึ้นมาเล็กน้อยในคำขวัญ แต่ความจริงแล้วไม่ว่าทำสิ่งใดล้วนถูกจำกัดอย่างหนักหน่วง หากหมิงเยี่ยนเฉิงตายไป...
นางไม่อาจจินตนาการได้เลยว่าตระกูลหมิงจะทำเช่นไรกับนาง!
ถ้าเพียงถูกไล่ตะเพิดออกจากบ้านไปเฉย ๆ นางอาจยังหาหนทางดิ้นรนเพื่อตัวเองได้
แต่นางรู้ดี ว่าไอ้โรคจิตหมิงเยี่ยนโจวน่ะ ไม่ปล่อยนางไปง่าย ๆ แน่ อีกทั้งตู้รัวซินพวกนั้น...
นางสูดหายใจลึก บังคับตัวเองให้สงบ: "หมิงเยี่ยนเฉิง..."
ทว่ายังไม่ทันขาดคำ นางก็รู้สึกว่ามือของหมิงเยี่ยนเฉิงที่กำนางไว้นั้นออกแรงมากขึ้น
ความเจ็บเล็กน้อย เรียกสติของนางคืนมา
นางได้ยินเขาเรียกนาง: "หลินโยวเวย?"
หลินโยวเวย: "หืม?"
หมิงเยี่ยนเฉิงรู้สึกว่าสภาพนางผิดปกติยิ่ง: "คุณเป็นอะไร? ตกใจรึ?"
"อย่ากลัวไปเลย ผมปฏิเสธไปแล้ว ผมไม่ออกภารกิจนี้ อยู่บ้าน ให้คุณรักษาขาผมให้ดี"
หลินโยวเวยถึงรู้สึกว่าตัวเองหายใจได้เป็นปกติ: "จริงรึ?"
หมิงเยี่ยนเฉิงเก็บท่าทีเสเพล สะเพร่า ชวนสยิว ไม่เป็นโล้เป็นพายที่เคยมีต่อหน้านาง หาได้ยากที่จะดูจริงจังนัก: "จริง ไม่ได้หลอกคุณ รีบอย่าตกใจกลัวตัวเองอีกเลย"
เขาพูดอย่างหนักแน่น แต่น้ำเสียงเบาและนุ่มนวล