หมิงเยี่ยนเฉิงเรียกเสี่ยวหลี่มา "แกไปตามพี่สาวคนโตของข้ามาหน่อย"
หลินโยวเวยเข้าใจเจตนาของหมิงเยี่ยนเฉิงทันที รีบขวางเสี่ยวหลี่ไว้ กระพริบตาใส่หมิงเยี่ยนเฉิงปริบ ๆ แล้วพูดว่า "ขึ้นไปชั้นบนก่อนเถอะ ฉันมีวิธีแล้ว!"
หมิงเยี่ยนเฉิงเห็นท่าทางเจ้าเล่ห์ขี้เล่นของเธอ ไม่เหมือนเสแสร้ง จึงไม่ยืนกรานอีก
กลับขึ้นมาที่ห้องชั้นบนแล้ว เขาถึงถามว่า "เธอจะเอายังไงต่อ? จะตัดชุดเองสักตัวเลยไหม?"
"เวลามันทันเหรอ?"
"ต้องใช้ผ้าแบบไหน ที่บ้านน่าจะไม่ได้มีพร้อม"
หลินโยวเวยยื่นสองนิ้วมาสะบัดตรงหน้าเขา "ไม่ตัดหรอก ฉันไม่มีฝีมือขนาดนั้น"
อย่างไรเสียเธอก็เป็นคนข้ามภพมาในหนังสือ แค่จับเข็มกับด้ายยังไม่ถนัด ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการตัดชุดดี ๆ สักตัวภายในเวลาสั้น ๆ เลย!
โชคดีที่เจ้าของร่างเดิมก็ไม่เชี่ยวชาญเรื่องเข็มด้าย สิ่งที่ทำได้มากสุดคือเย็บปะเสื้อผ้าของตัวเอง
หมิงเยี่ยนเฉิง "งั้น… ฉันจะไปซื้อให้เธอ?"
ที่เขาคาดไว้ตอนแรกคือให้เสี่ยวหลี่ไปซื้อให้
แต่พอนึกถึงขนบเรื่องชายหญิงในยุคนี้ การที่เสี่ยวหลี่ไปซื้อเสื้อผ้าให้เธอ มันไม่เหมาะสมจริง ๆ
แต่ตัวเขาไปได้
หลินโยวเวยเปิดตู้เสื้อผ้าในห้องเขาแล้ว "คุณอยู่ห้องนี้มาตั้งแต่เด็กเลยใช่ไหม?"
หมิงเยี่ยนเฉิงคงจะเดาออกว่าหล่อนคิดอะไร สีหน้าตะลึงไปชั่วขณะ แม้แต่ม่านตายังหดตัวลงโดยไม่รู้ตัว
เขากลืนน้ำลาย ดวงตาสีดำสนิทจับจ้องเธอเขม็ง
นี่เธอ… หมายความว่าไง?
จะใส่เสื้อผ้าของเขา?
เขาแค่จินตนาการถึงภาพนั้น ในใจก็อดไม่ได้เหมือนมีมดเป็นหมื่นตัวไต่ขึ้นมา