“ข้าดูสิว่าใครกล้าแตะต้องข้า!”
หลี่เหม่ยเซียงวางมาดใหญ่ นางโมโหสุดขีด!
จ้องเขม็งใส่เฉินหยางและผู้คุมกฎพวกนั้นด้วยสายตาเย็นชา!
“คิดดูให้ดีว่าพ่อข้าเป็นใคร! เป็นคนที่พวกแกจะมาเหยียบย่ำได้ง่ายๆ งั้นหรือ?!”
นางยังคงร้องอาละวาดต่อไป
เฉินหยางขมวดคิ้ว เขาเองก็เป็นคนหัวดื้อและมีเลือดนักเลงอยู่ไม่น้อย
ก่อนหน้านี้เขายังคงเกรงอิทธิพลของหัวหน้าหลี่ในโรงพยาบาลรวมทหารอยู่บ้าง เมื่อครู่จึงลังเลไปชั่วขณะ
แต่เมื่อหลี่เหม่ยเซียงยกเอาวาทกรรมที่ว่าบิดาของนางคือหัวหน้าหลี่ออกมาอย่างโจ่งแจ้ง เพื่อกดดันพวกเขา หัวดื้อของเขาก็พลันปะทุขึ้นมาทันใด!
เขาทำหน้าเรียบเฉย เมินสายตาไปทางผู้คุมกฎทั้งหลาย
ถ้าเป็นเจ้าหน้าที่ฝ่ายรักษาความปลอดภัยของโรงพยาบาลอื่น บางทีอาจถูกวาทกรรม“พ่อข้าคือหัวหน้าหลี่”เช่นนี้ข่มขวัญจนหวาดกลัวไปแล้ว
แต่นี่คือผู้คุมกฎนะ!
ประการแรกพวกเขาก็คือทหาร!
ทหารกลัวการข่มขู่หรือ?
กลัวหัวหอกอะไร!
ต่อให้เป็นเซียนบนสวรรค์ลงมาจุติ พวกเขาก็ไม่แม้แต่จะกะพริบตา ยิ่งกว่านางไม่ใช่เซียนอะไรด้วยซ้ำ!
ดังนั้น ผู้คุมกฎที่เป็นหัวหน้าจึงสบตากัน
สองคนบุกเข้าไปพร้อมกัน ประสานงานกัน กดไหล่นางไว้แล้วหักข้อมือไขว้หลัง สยบนางลง
เพราะเกรงว่านางเป็นสตรี ไม่มีใครอยากนำปัญหามาให้ตัวเอง ดังนั้นการกระทำจึงว่องไวและคล่องแคล่ว
หลี่เหม่ยเซียงทั้งตกใจทั้งโกรธแค้น ดิ้นรนขึ้นมาทันที: “พวกแกคิดจะก่อการกบฏหรือไง! ดูให้ดีๆ ว่าข้าเป็นใคร!”
“พวกแกไม่อยากทำงานกันแล้วใช่ไหม?!”