“บอกมา! เรื่องมันเป็นยังไงกันแน่!” หมิงเหล่าเหย่ฟาดฝ่ามือลงบนโต๊ะฉับพลัน แล้วตะคอกถามด้วยความโกรธ!
เขาไม่พอใจอย่างมาก ในบ้านนี้ เขาควรจะเป็นคนที่มีอำนาจสูงสุดเด็ดขาด!
ทว่า ในตอนนี้ เขามองดูหลานชายคนโตที่นั่งอยู่บนรถเข็น
จู่ ๆ เขาก็รู้สึกว่า ตัวเองดูเหมือนจะไม่สามารถควบคุมเขาได้เลย
แต่บ้านนี้จะขาดเขาไปไม่ได้ เขาเป็นคนที่โดดเด่นและยอดเยี่ยมที่สุดในรุ่นหนุ่มสาวรุ่นนี้!
ยิ่งไปกว่านั้น ขาของเขายังจะกลับมายืนได้อีกหรือไม่ ก็ยังไม่รู้แน่…
ทุกคนในห้องอาหาร ต่างถูกหมิงเยี่ยนเฉิงข่มขวัญจนตัวแข็งไปหมด แล้วตอนนี้ยังมาโดนเหล่าเหย่ตวาดอีก ต่างตกใจจนแทบกระโดดโหยง!
โดยเฉพาะตู้รัวซิน เพราะเรื่องงานในบ้านเรือนหลังในตอนนี้ นางเป็นคนดูแลอยู่
หมิงจ้าวคังมองไปทางนาง สายตาแทบจะพ่นไฟได้ “แกพูดมา!”
แม้แต่งานฉาบหน้าฉาบตาก็ไม่รู้จักทำ เจ้าพวกเรื่องมากจนเหลวแหลก!
ตู้รัวซินสะดุ้งโหยงไม่หยุด ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ ได้แต่รีบพูดอ่อนหวาน:
“ฉันไม่ได้จะกีดกันใคร ในบ้านหลังนี้ นอกจากเรือนตะวันตกของเหล่าเหย่แล้ว คนอื่น ๆ ก็เหมือนกันหมด!”
“ต้องเป็นพวกคนข้างล่างเข้าใจความหมายของฉันผิดแน่ เดี๋ยวฉันจะไปอบรมสั่งสอนพวกมันให้ดี”
หมิงเยี่ยนเฉิงไม่ให้โอกาสนางพูดกลบเกลื่อนไปได้ “ขอโทษ!”
ตู้รัวซินแทบจะคิดว่าหูตัวเองฝาดไป รีบถามกลับทันทีว่า “นายให้น้อยขอโทษนางรึ? ฉันเป็นผู้อาวุโส!”
หมิงเยี่ยนเฉิงหัวเราะเยาะ “ผู้อาวุโส? เป็นผู้อาวุโสกันที่ตรงไหน?”
“ภรรยาของฉันถือสัญญาหมั้นหมายเข้ามาในบ้าน ก็ถือเป็นสมาชิกคนหนึ่งของตระกูลหมิง แต่ท่านกลับไม่แม้แต่จะเตรียมเสื้อผ้าดี ๆ สักตัวให้ นี่หรือผู้อาวุโส?”