"แม่——!"
ตู้รัวซินล้มลงกะทันหัน คนในครอบครัวไม่มีใครคาดคิดมาก่อน!
ลูกๆ ทั้งสามของเธอกรูเข้าหา ต่างก็ตื่นตระหนกสุดขีด!
หมิงยันหรูร้องไห้ทันที: "แม่! อย่าทำให้หนูตกใจนะ แม่เป็นอะไร?"
หมิงเยี่ยนโจวก้มลงอุ้ม: "ไปโรงพยาบาลก่อน!"
ตอนนั้นเอง ไป๋ซู่ถิงก็เอ่ยปากเตือนขึ้นมา:
"อาการของคุณป้าตู๋คราวนี้เหมือนกับคุณน้าสะใภ้เมื่อวานไหมคะ? ส่งโรงพยาบาลจะทันไหม? ในบ้านเรามีหมอ จะดูให้ก่อนดีไหม?"
เดิมทีตระกูลหมิงไม่มีหมอ แต่ตอนนี้มีแล้ว—หลินโยวเวย
หลินโยวเวยมองเธอด้วยสายตาเย็นชา ยังไม่ทันที่หล่อนจะพูด ก็มีเสียงคัดค้านดังขึ้นกะทันหัน:
"ไม่เอา! ฉันไม่ให้ผู้หญิงเลวคนนี้ตรวจให้แม่ฉัน! เธอเป็นผู้หญิงเลว! เธอต่างหากที่ทำให้แม่เป็นแบบนี้!"
นั่นคือลูกชายคนเล็กสุดของตู้รัวซิน หมิงเยี่ยนจู่ ปีนี้เพิ่งสิบขวบ
ฝีเท้าของหมิงเยี่ยนโจวชะงัก เขาหันไปทางหลินโยวเวย: "...เธอช่วยดูให้แม่ฉันได้ไหม?"
ขณะนั้นหมิงยันหรูก็เอามือปิดปากน้องชายที่กำลังประท้วง เธอไม่ได้แสดงท่าทีอะไร แต่คิดว่าเตือนของพี่ซู่ถิงก็สมเหตุสมผล
ความปลอดภัยของแม่สำคัญกว่า!
หลินโยวเวยไม่มีทางยอมลงมือแน่นอน อย่าว่าตอนนี้นางมีฝีมือการแพทย์กึ่งๆ กลางๆ แม้แต่ระดับเริ่มต้นก็ยังไปไม่ถึง ต่อให้มีความสามารถจริงๆ เรื่องยุ่งๆ อย่างของตู้รัวซินนี่ นางก็ไม่ยอมเข้าไปแปดเปื้อนด้วย
เห็นชัดๆ ว่าจะมีแต่ดึงดูดเรื่องเดือดร้อน!
นางรีบอธิบาย: "นี่กับอาการของคุณน้าสะใภ้เมื่อคืนนี้ต่างกันเลย! คุณน้าสะใภ้เป็นอัมพาตปากเบี้ยว ฉันรักษาได้ แต่อาการของแม่คุณนี้ฉันไม่รู้ รีบส่งโรงพยาบาลเถอะ!"