หลินโยวเวยยื่นมือสั่นเทิ้มไปจับข้อมือของชายหนุ่ม พูดด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า “ไม่งั้น... ฉันช่วยคุณดูให้หน่อยไหม?”
หมิงเยี่ยนเฉิงจะจูบเธออยู่แล้ว ได้ยินก็เลิกคิ้วขึ้น แววตาลึกซึ้งที่เต็มไปด้วยความปรารถนามองลงบนใบหน้าเธอ “อืม? ดูอะไร?”
หลินโยวเวย “...”
บ้าเอ๊ย!
เมื่อก่อนเธอไม่รู้ว่าการถูกตัณหาครอบงำนั้นเป็นยังไง!
แต่วันนี้ได้เห็นกับตาตัวเองแล้ว!
เธอพยายามยิ้มแสร้ง “ก็คือ... ความใคร่มากเกินไปทำร้ายร่างกายนะ อะไรที่มากเกินไปก็ไม่ดี ว่าแต่... คุณเคยได้ยินเรื่องของสนมสองคนในสมัยโบราณไหม ที่ชื่อเหอเต๋อกับเฟยเยี่ยนน่ะ?”
“ไม่รู้ก็ไม่เป็นไรนะ ฉันจะรักษาให้คุณเอง เราจะได้ลดความต้องการด้านนั้นลง...”
ยังพูดไม่ทันจบ ก็ถูกชายหนุ่มก้มลงจูบซะก่อน
หมิงเยี่ยนเฉิงเหมือนจะตั้งใจลงโทษเธอเบาๆ อยู่พักใหญ่จึงปล่อยเธอ แล้วพูดว่า “ไม่ต้อง เรื่องนี้ฉันว่าเธอคงรักษาไม่ไหวหรอก”
“เพราะว่า ฉันเป็นแบบนี้ก็ตอนที่เห็นเธอเท่านั้น แล้วก็เป็นแบบนี้กับเธอคนเดียวด้วย”
...
สุดท้ายหลินโยวเวยก็ไม่ได้ใส่กางเกงใน
เพราะว่า...
หมิงเยี่ยนเฉิงมีความชอบแปลกๆ คือชอบฉีก...
กางเกงในของเธอหลายตัวถูกเขาฉีกจนพังหมด ส่วนที่ซื้อมาใหม่วันนี้ยังไม่ได้ซัก ต้องมีเชื้อโรคแน่ เธอไม่กล้าใส่
ดังนั้น สุดท้ายเธอเลยเลือกใส่แต่กระโปรงยาวสีแดง
เสื้อเชิ้ตขาว กระโปรงยาวสีแดง เข้ากับสถานะเจ้าสาวใหม่ของเธอพอดิบพอดี
หลินโยวเวยโกรธจนถลึงตาใส่เขา “คุณช่วยอย่าหยาบคายแบบนี้หน่อย!”