หมิงยันหรูฟังจบ สีหน้าเปลี่ยนไปทันที: "หล่อนทำร้ายพี่ชายฉัน?"
"พี่ชายฉันไม่เป็นไรใช่ไหม?"
ไป๋ซู่ถิงเอ่ยปาก น้ำตาคลอขอบตาอีกครั้ง พร้อมจะไหลรินออกมา:
"เป็นไรสิ! แผลใหญ่ขนาดนั้นอยู่บนหน้า! แผลสาหัสมาก น่ากลัวสุด ๆ! ตอนนั้นเห็นเลือดฟกช้ำเลย! ฉันกลัวว่าเขาจะไม่ยอมทายาดี ๆ ถ้าหากทิ้งรอยแผลเป็นทำให้เสียโฉมจะทำยังไง?"
ล้วนเป็นเด็กสาวอายุสิบแปดสิบเก้า เป็นวัยรักสวยรักงาม
พอได้ยินคำว่าเสียโฉมก็พลันใจเสีย แม้ไม่ใช่ตัวเองเสียโฉม แต่มันคือหมิงเยี่ยนโจวนี่!
เป็นพี่ชายแท้ ๆ เป็นพี่ชายในดวงใจของพวกเธอ!
บาดแผลบนตัวเขา ก็เหมือนบาดแผลบนตัวพวกเธอไม่มีผิด!
หมิงยันหรูโกรธจนสติหลุดลอยไปกว่าครึ่ง อยากกลับไปเอาความกับหลินโยวเวย
แต่ถูกไป๋ซู่ถิงห้ามไว้ทัน!
ไป๋ซู่ถิงพูดเสียงเบา: "พี่ใหญ่หมิงกำลังจะกลับมาแล้ว เรารีบบอกเรื่องนี้ให้คุณป้าตู๋รู้เถอะ!"
"อีกอย่าง... หล่อนน่ะร้ายกาจนัก พวกเราไม่ใช่คู่ต่อกรของหล่อนหรอก!"
หมิงยันหรูก็เข็ดขยาดหมิงเยี่ยนเฉิงมาตั้งแต่เด็ก อีกทั้งถูกนางดึงสติไว้ได้: "ใช่ เรื่องเร่งด่วนตอนนี้คือรีบบอกแม่ของฉัน..."
ทว่าพอได้ยินคำพูดท้ายของนาง ก็รู้สึกว่าไม่ถูก: "ใครไม่ใช่คู่ต่อกร? ฉันจะไปกลัวนังจิ้งจอกไร้ยางอายที่ปีนเตียงหล่อนได้ยังไง?"
หมิงยันหรูรีบดึงแขนนาง กระซิบกระซาบอย่างรวดเร็ว: "เหวย ยันหรู เธอเสียงเบา ๆ หน่อย! อย่าให้คนนอกได้ยินเชียว!"