ไป๋ซู่ถิงขอบตาแดงก่ำ พลางร่ำไห้พลางฟ้องร้อง:
"อย่ามาขู่ขวัญคนนะ! คุณปู่หมิงรู้ว่าเธอตีเยี่ยนโจวจนเป็นแบบนี้ ท่านไม่มีทางยกโทษให้เธอหรอก!"
หมิงเยี่ยนโจวที่ได้สติกลับมาแล้วรีบห้ามเธอ ปลอบโยนว่า: "ช่างเถอะ ๆ เราไม่ถือสากับนางหรอก"
"เธอก็อย่าโกรธไปเลย โมโหไปเดี๋ยวร่างกายเสีย ร่างกายเธอก็อ่อนแออยู่แล้ว..."
ไป๋ซู่ถิงยิ่งอัดอั้น: "แต่หน้าเยี่ยนโจว เธอตีจนนายเป็นแบบนี้..."
"นี่ถ้าต้องเสียโฉมขึ้นมาจะทำยังไงล่ะ? ฮือ ๆ ๆ..."
ในใจหมิงเยี่ยนโจวก็เคียดแค้นนะ ให้ตายเถอะหลินโยวเวย รังเกียจเขาถึงเพียงนี้ใช่ไหม?
เขาก็จะต้องสร้างผลงานให้ได้!
ให้หล่อนประหลาดใจ ให้หล่อนต้องเสียใจภายหลัง!
แล้วให้หล่อนปีนขึ้นเตียงหมิงเยี่ยนเฉิงยังไงตอนนั้น ก็ต้องคลานมาขึ้นเตียงเขาแบบนั้นเหมือนกัน!
ทว่าภายนอกเขายังคงท่าทางองอาจสง่างาม สุภาพใจกว้างนัก พลางกล่าวว่า:
"ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก ก็แค่แผลเล็กนิดเดียว เดี๋ยวฉันทายาก็หายแล้ว"
"นางก็แค่เด็กบ้านนอกไม่รู้หนังสือ พูดเหตุผลกันไม่รู้เรื่องหรอก เราไม่ถือสากับนางเลยดีกว่า อย่าให้ตัวเราต้องหงุดหงิดโดยใช่เหตุ"
"ท่านเหล่าเหย่ก็อายุมากแล้ว คงกำลังนอนกลางวันอยู่ เธออย่าไปรบกวนท่านนะ เชื่อฟังหน่อย"
"เวลาก็ไม่น้อยแล้ว ฉันต้องไปแล้วล่ะ เธออยู่บ้านให้สบายใจนะ รอฉันกลับมานะ เชื่อฟังหน่อย"
ไป๋ซู่ถิงสะอึกสะอื้น: "เยี่ยนโจว นายเป็นคนดีเหลือเกินจริง ๆ ฮือ ๆ ๆ พวกมันก็ชอบรังแกนายอยู่เรื่อย..."